Şeyma Bozkurt
@nacreous
Reklam
Hayatım boyunca tek bir düşün ceye saplanıp kalmış, monoman insanların her türü hep dikkatimi çekmiştir, çünkü bir insan kendini sınırladığı ölçüde sonsuzluğa da yaklaşmış demektir; özellikle dünyaya sırt çevirmiş gibi gözüken bu tür insanlar, özel malzemeleriyle kendilerine karıncalar gibi tuhaf ve gerçekten bir defaya özgü küçük bir dünya modeli inşa ederler.
Aslında daha önce bitirmiştim ancak filmini izlemeden yorum yapmak istemedim. Öncelikle film ile arasında baya fark var ve anlatım açısından tabi ki kitap daha iyi. Normalde kitap arkası özetlerini sevmem ancak bu kitabın özeti gerçekten güzeldi.
XVIII. yüzyıl, Fransa. Kitabın kahramanı Jean-Baptiste Grenouille, tüm insancil duygulardan yoksun, yalnızca kokulara karşı görül medik ölçüde duyarlı, istediği kokuları üretebilmek için cinayet işlemekten bile çekinmeyen biridir. Herkesin, her şeyin kokusunu alma, dilediği tüm kokuları üretme konusunda gerçek bir dahi olan bu genç adamın, kendi kokusunun olmadığını, bu nedenle insanla rin kendisinden koku alamadıklarını anladığı gün dünyası başına yıkılır. Tek çıkar yol, varlığını hatırlatacak kokular sürünmektir.
Toplum içinde bir birey olarak var olamamış; ama kendi benliği dışında her istediğini yaratabilmiş bir dâhiyi sergileyen bu görkemli alegorinin özellikle olağanüstü akıcılıkla erişilen son bölümü, bir insanlık tragedyasının anlatısıdır.
Okuyun okutturun sonu gerçekten beklenmedik ve çok güzeldi.
