evet korktuğum gün geldi ve kitabı okuduklarıma kaydediyorum. allah kahretmesin gerçekten bu nasıl kapak walk of shame yapıyomuş gibi hissediyorum. ne var kardeşim arada bi hayali kitap karakteri crushlara giggle eylemeyelim mi allah allah. binbir kaygı ve akademik okumaların içinde vitesi böyle boşa alıyorum napim okuma tercihlerimi kimseye açıklamak zorunda değilim (aynaya karşı). evet kitaba gelebilirsem artık bir çırpıda bitirdim çok da şaşılmayacağı üzere. problematik yüz farklı nokta olduğundan olsa gerek dizide birçok şeyi değiştirmişler. kötü olmuş da diyemiycem kitaptaki garrettın cockyliğini sevsem de dizideki garrett çok daha iyiydi. tüm seriyi okuyacağımı sanmıyorum ama her an feedimde başka bi georgeus abs kapak belirebilir çünkü dean ve allieyi de merak ediyorum ehe NAPİM YA NAPİM. iyi tarafından bakarsak, bu sene kitap repertuarıma eklediğim kitaplar sayesinde hockey hakkında en çok şey bildiğim spor oldu. türkiye de bir an önce hockey ülkesi olabilir mi lütfen.
“Roman Holiday” ama başrolde Audrey Hepburn değil Rae Rose var
Öncelikle kısa bir düzeltme yaparak başlamak istiyorum, kitabı 11 günde bitirmişim gibi gözükse de aslında 3 oturuşta bitirdim, siz orada yazılana aldanmayın :) Kitabı elime aldığımda tekrar bırakamıyordum ama elime almak için de zaman gerekiyordu işte orada küçük bi sıkıntı oluverdi.
Eveet, çok uzun zamandır inceleme yazmıyorum ama bu kitap için yazmak istedim çünkü bayadır kitap da okuyamıyordum, belki hem yeni bir kitap bitirmek hem de üzerine inceleme yazmak beni daha da şevklendirir diye düşündüm.
İşte karşınızdaa hazır havalar da ısınmışken soğuk kahve eşliğinde, yaz playlistinizle birlikte okuyabileceğiniz muhteşem bir romantik komedi kitabı.
Şimdi kısaca konusundan bahsedeceğim ki konusu da ilginizi çekecektir iddiasına varım. Başrolümüzde tatlı mı tatlı, güzeller güzeli, milyonlarca hayranı olan bir kadın şarkıcımız var, Rae Rose. Rae hayatının son dönemlerinde müthiş giden kariyerinin aksine kendini perperişan, yorgun, yapayalnız hissediyor. Yakını olarak görebileceği kimsesi kalmamış, etrafındaki herkes onun ruh hâlinden bi haber, en yakınım dediği annesi bile ondan olabildiğince uzaklaşmış… Ve artık bir gün her şey canına tak ediyor, dünya turnesine kısa bi süre kala hayatında ilk defa bencilce bir karar verip herkesten, her şeyden uzaklaşıyor ve hayat idolü olarak gördüğü oyuncu Audrey Hepburn’ün de Roman Holiday filminde yaptığı gibi Roma’ya kaçıyor. Ama bu Roma bildiğimiz İtalya’nın ünlü şehri olan Roma değil, küçük, tatlı, huzurlu mu huzurlu bir kasaba, ayrıcaa yakışıklı (bunu belirtmesem olmazdı napim), biraz da huysuz ama yufka gibi bir yüreği olan turtacı beyefendimiz Noah’nın da yaşadığı yer. Ve bizler de bu küçük kasabada Rae’in tekrar kendini bulmasını, içindeki Amelia’ya tekrar dönüşmesini okuyoruz. Yaa bu kitap gerçekten yüzünüzde her an
Reklam
8/10
2026 9. kitabı
kitap çok sardı falan diyemicem biraz kendimi zorlayarak okudum aslında bazı yerlerde sıkıldım bazı yerler aktı yani dengeli diyebilirim. seriye devam edeceğim ama sonda bi ne alaka oldum umarım devamında saçmalamaz. violet’in gelişimi iyiydi ama bazen salaklıklarıda vardı :D Xaden’ın ona Violence demesi çok hoşuma gitti. Violet biraz saf ama aynı zamanda kendinide düşünüyor kendime benzettim biraz. evrendeki siyasi olaylara fazla odaklanmadım ve çabada göstermedim çünkü savaş ve siyaset hiç ilgimi çekmiyor napim, daha çok savaş anları ve karakterlere odaklandım o yüzden fantastik evren yorumuma bakmayın ben daha çok ilişkiler durumundan değerlendiriyorum. neyse bu kadardı serinin 2. kitabı olan demir aleve ne zaman başlarım bilmiyorum ama okuyacağım.
SPOİ
Liam en sevdigimdi onuda öldürdü rebecca sağolsun
Puan vermedi·336 syf.·
2025 59. kitabı
Okuduğum ilk Tuna Kiremitçi kitabından merhaba
“Git Kendini Çok Sevdirmeden“,”Bu İşte Bir Yalnızlık Var”gibi romantik isimli kitaplarından dolayı okumayı tercih etmediğim bir kalemdi,üzgünüm.
Arkadaşım ben nereden bileyim yazarın bir de çok iyi polisiye yazdığınI.
Üstelik polisiye bir seri olduğunu,serinin baş kahramanının kadın başkomiser olması,ekip arkadaşlarının da kadınlardan seçili olması beni kitaba daha çok bağladı.İstanbul tatilimde elimden bırakamadım,hacimli bir kitap bitti derken olay başka yerlerden sarpa sardı,çözüldü neyseki.
“Kumarbaz “yazarın okuduğum ilk romanı.Olayın Kıbrıs’ta geçen kısımları daha geçen yıl gittiğim ve kızım ile korosu Bellamais Manatırı’nda konser verdiği için soluksuz okumuş olabilirim,cinayet yerini bilince o yerlerde geziyormuş,cesetleri yerli yerinde görmemi sağladı,iyi miyim ben
Ayla komiser,başkomiser olursa onun serisini okuyabilirim sanırım ama Perihan Uygur,git kendini çok sevdirmeden diyesim geldi,söylemezsem olmaz napim ben de böyle bir okurum,bazı sahneler aşırı uzamış sıkılmış olabilirim,olamaz mı olabilir.Aylacım son anda gelmeseydi ne olurdu.
Ezcümle;polisiye seven okurlar zaten okumuşlardır seriyi de henüz TUNA KİREMİTÇİ kalemiyle tanışmayanlar,polisiye sevenler buyursunlar derim,mis gibi de okudum.
Kitap çok ağır bence yani bana ağır geldi. Biraz yoğun bir anlatımı var bundan dolayı bazı yerlerde "Lan anladım mı anlamadım mı bilmiyorum." dediğimi hatırlıyorum. Bu seriyi okumak ne zamandır aklımdaydı şu anda da yıllık hedefi bitirmek için bir challenge'dayım ve uzun zaman sonra ilk kez bu istikrarla okuyorum. Bu vesileyle de ne zamandır okumayı beklediğim seriye fırsat geldi. Kaldı son 18 kitabımız ama 12'si Death Note serisi olacağı için 6 kitabımız kaldı diye düşünüyorum. Birkaç hafif ve hızlı okunan kitaplarla devam ederim diye düşünüyorum. Bitiremesem de bu uğurda çok çaba sarf ettiğimi biliyorum gfjbgjfdj Biraz manasız konuştuğumun bilincindeyim ama napim. Kitaba gelecek olursam da KABUS'u, Ravyn'i ELM'i, IONE'U ve Elspet'i bir daha göremeyecek olmamın üzüntüsü içerisindeyim. Hauth ve Linden'ı ise bir daha görmeyecek olmak çok mutluluk verici. Kabus, Ravyn'in "Elspet şöyle yapmazsan kızacağını söylüyor." "Hayır, söylemiyor." "Evet, söylemiyor." takışmaları. Elm'in Ione'a çok saf, ipeksi aşkı... Ve Ione'un bakire kartına rağmen Elm'e karşı tutumları... Bu birkaç haftada cidden onların yanında gibiydim. Tılsımımız beraber düştü, sis ikimizi birden boğdu. Aynı anda hem Elm ve Ione ile bakire kartını aradık, hem Ravyn ve ekibiyle İkiz Kızılağaç kartını... Yew ailesinin soyunun Taxus soyundan geldiğini ve Ione'un Spindle hanesinde yaşadığı korkunç olayları öğrendiğimizde şoktan çenemiz yeri boyladı. Üzerimizde Tırpan uygulandığında hareketlerimizi kontrol edemedik, Kabus uygulandığında ağzımızdan çıkan sözleri tutamadık ve Ayna'yla beraber kaybolduk tıpkı bu incelemenin bir anda kesilmesi gibi...
Bu değil, bundan değil, böyle değil1000k
En son söyleyeceğim şeyi baştan söyleyeyim: okumayın. Yani bu manga bence +18 değil, +21 hatta daha fazla yaş ve mutlaka sağlam bir zihinsel duvar gerektiriyor. Mental olarak Nirvanaya ulaşan insanı bile sinir hastası edebilir.
Konusunu az buçuk okuyunca merakım tetiklendi ve dedim ki şuna bir bakayım ve tam olarak anlayayım.
İki cildini okudum ve kurulan dünyayı daha çok zihnimde tamamladım. Herhalde şu şöyle bu da böyle diye ama yine de belirsiz olan çok şey var. Ve devam edersem sırf mantığı anlamak için okurum ama sanmıyorum. Yani kurgunun oluşturduğu bu sistemle olsa olsa çerezlik bir hayran kurgu yazarım, onu da bundan daha iyi yazarım. İncelemeye devam edince neden bunu söylediğim anlaşılacak.
Bir okulumuz var ve bu okulumuzda kast sistemi var. Şimdi hiyerarşiye bayılırım, nitekim Tarikat serisi ve yazmayı planladığım ve umarım önümüzdeki yıllarda elimizde tutacağımız Benim Senin Bizim serisinde de hiyerarşiyi bol bol kullanıyorum. Burada da yine bir hiyerarşi mevcut.
Evet okulun tamamında ama sınıf sınıf. Yani okulu bir ülke gibi düşünüp sınıfları da bölgeler olarak kodlamış yazar.
Peki bu hiyerarşi nasıl oluşturuluyor: iskambil kartlarıyla.
Yani her sınıfın bir kralı, bir kraliçesi, bir sağ kolu vs vs ve bir de soytarısı var.
Ama her şey bir anda tepetaklak olabilir çünkü her an herhangi bir sınıfın kastı tekrar seçilebilir. Kast görevlileri var ama kese kağıdı geçirdikleri için yüzlerini görmüyoruz. Kürsüye boş bir iskambil kutusu koyuyorlar ve herkes biliyor: bu sınıfın kastı yeniden oluşturuluyor.
Peki neye göre oluşturuluyor? Bunu anlayana kadar iki cilt geçti: Görevliler kartları okulun rastgele yerlerine dağıtıyorlar. Ve öğrenciler de o kartları bulup görevlilere götürüyor, onlar da yeni yerleri yazıyorlar. Bu kadar.
Şimdi bu mantıklı mı? Her
Reklam
Reklam