Ben diyorum ki iyi değilimDuygu ve Düşünce
Bana dediği şey " ilgi mi istiyorsun sevilmek mi istiyorsun " ben diyorum ki bak kimsem yok benim sadece bir senim var sen diyorsun ki "kafanda kurma " sen söyle şimdi ben kime koşayım sen söyle sen ben geleceğim ol diye dua ettiğim adama nasıl beddua edeyim sen söyle lan kafayı yedim sen söyle
Sana nasıl yandım1000Kitap
Meğerse dünya aydınlıkmış
Kahve gözlerine bakınca anladım
Kendimi görmek istediğim yer orasıymış
Bir sen anlamadın, sana nasıl yandım.
#y:3005880
Reklam
Dayımı kaybettim. Morga girdim ve ilk defa sevdiğim birinin cansız bedenini o hâlde gördüm. O andan sonra hayat durağanlaştı, mutsuzlaştı.
Ölüm insanı durgunlaştırıyor. Biz ise sürekli çoğaltıyoruz: Bilgiyi çoğaltıyoruz, daha iyi bir kişiliğe bürünmek için; eşyayı çoğaltıyoruz, daha iyi görünmek için; malı çoğaltıyoruz, hayata daha sıkı tutunabilmek için.
İnsandaki ebedilik hırsı bitmez tükenmez bir sel gibi; herkesin hırsı farklı, herkesin arayışı başka. Fakat ölüm, bir kuyu gibi, bir set gibi, bütün bu akışı bir anda kesip atıyor.
Hiçbir şey yapamıyorum. Dümdüz duvara bakıp düşünüyorum. Üzerine çok düştüğüm “zaman” kavramı bile gözümde hiçleşti.
Bu durumdan nasıl kurtulacağımı da bilmiyorum. Kendimi, merdivenin altında oturan adama benzettim. O yine bir şeylerle meşguldü; benim ise hiçbir şeyle uğraşacak mecalim kalmadı. İnşa etmeye çalıştığım benliği de boşverdim. Hayati faaliyetler dışında yaşam benim için durdu.
Bu boşluk, beni aptal dedikoduların ve sığ çevrelerin girdabına çekti. Merakımı çaldılar. İlme ve öğrenmeye olan iştiyakım da durdu. Sonra düşündüm: Onlar da bir gün bitmeyecek mi.
Bir zamanlar her şeye sahip olduğunu ve çok zeki olduğunu söyleyen eski bir komünist adamın hikâyesi geliyor aklıma. Maddiyat dışında her şeyini; bilgisini, zekâsını ve benliğini kaybettiğinden, intiharın eşiğine geldiğinden yakınıyor ve bir hocadan dua talep ediyordu.
Umarım ben o noktaya gelmem. Ama dünya insanı sertçe uyarıyor:
“Sen kimsin ki, Merve?” Diye…
Evet, ağlamaklı oluyorum, demdir bu.
Hani, kurşun sıksan geçmez geceden,
Anlatamam, nasıl ıssız, nasıl karanlık...
Ve zehir - zıkkım cıgaram.
Gene bir cehennem var yastığımda,
Gel artık...
Koskoca şehrin hiç gelmediğin sokaklarında bile seni görme umuduyla etrafa bakmanın nasıl hissettirdiğini bilmiyorsun🤍
tek yanlı aşk kişiyi nasıl aptallaştırıyor
nasıl unutmuşum senin bir başkasını sevdiğini
Reklam
Reklam