Ayla çolak
@naylaa38
Öncelikle Kemal Tahir’i okuma sırasında ya ilk ya sona koyun bu kitabı.. Biz ilke aldık çünkü diğerlerinden bağımsız…
Kemal Tahir’e göre bizim romanlarımız Türkçe yazılmış romanlardır, Türk romanı olması için bizim değerlerimize dayanmalıdır. Özü Yunus Emre’ye, Dede Korkut’a, Anadolu Türkçe’sine, destanlara, deyimlere, atasözlerine dayanmalıdır. Özüne dayanmadıkça büyük roman yazılamaz. İşte bu yaklaşımını Devlet Ana’ya çok güzel uygulamış, içinde bu kaynakların hepsinden örnekler var. Bu yüzden de 1968’de Türk Dil Kurumu roman ödülünü almıştır.
İnsandan hareketler toplumun dramını anlatmayı hedeflemiş, Kerimcan’dan hedefle 1280’lerin toplumunu anlatmıştır.
Bir çözülüşten bir kuruluş çıkarmıştır. Böylede Türk insanının tarihteki yerini göstererek, Türklerin sadece köylü olarak değerlendirilmemesini devlet kuran millet olduğunu göstermiştir.
Kitapta Osmanlı Devleti’ni kuran unsurların hepsi var. Beyler, ahiler, dervişler, bacılar. Aşiret ve uç beyliği olan Kayı’ların adaleti, başka dindekilere hoşgörüsü, halkın disiplini saygısı cesareti… Yani devletin 700 yıl yaşamasını sağlayan gücün kaynağı gösterilmiş.
Kitabın ismi ise Türk kadınının cesaret ve yiğitliğine ithafen Devlet Ana olmuştur.
Çok değerli bi yazarın çok değerli bir romanı…
Ayla çolak
Çok güzel bir inceleme olmuş. Teşekkür ederiz 🌼
Reklam
Anlaşılamamanın Romanı
Bazı kitaplar hikâyesini anlatır, bazıları ise hikâyesini fısıldar. 
Altı Harfli Bir Tatlı ikincilerden. Okurken bir olaylar zincirine değil, bir hafızanın içinde yürüyorsun sanki. Bir çocuğun zihninden sızan geçmiş, kırık dökük anılar, sesler ve duygular… Her şey biraz bulanık ama fazlasıyla gerçek. Meltem’in Selime Teyze’ye gelişi, onun hikâyesini dinlemekten çok, kendi içindeki düğümü çözmeye gönderilmiş olması gibidir; başkasının hayatına dalarken, asıl kendi denizine düşer.
Selime Teyze, romanın duygusal ağırlığını sırtlayan karakter. Hayatın yükünü sessizce taşıyan, söyleyemediğini susarak anlatan bir kadın. Onun varlığı hikâyeye bir tür “yaşanmışlık tortusu” bırakıyor. Çok konuşmuyor ama konuşmasına da gerek yok; çünkü suskunluğu her şeyi anlatıyor.
Meltem’in evliliğindeki beklentileri “fazla” ya da “romantik” değil; aksine son derece sıradan ve insanidir. O, hayattan imkânsızı istemez. Sadece bildiği hayatı ister. Evlilikten beklediği şey, ideal bir erkek değil; bildiği evin yeniden kurulmasıdır. Alıştığı düzen, gördüğü ilişki biçimi, dedesiyle babaannesinin yan yana duruşu, bir evin nasıl “ev” olduğuna dair hafızasında bir şablon bırakmıştır. Meltem, evlenirken bu şablonu yanında getirir. Farkında olmadan.
Sorun şurada başlar: İnsan çoğu zaman sevdiği insanı değil, tanıdığı hayatı ister. Meltem de eşinden bir adam değil, bir düzen bekler. Bir ses, bir tavır, bir susuş biçimi. Çocukluğunda nasıl sevilmişse, öyle sevilmek ister. Nasıl korunmuşsa, öyle korunmak ister. Ama karşısındaki adam, o evin içinden gelmemiştir. Aynı mutfağın kokusunu bilmez. Aynı sessizliklerin anlamını çözemez.
Bu yüzden Meltem’in kırgınlığı aşka değil, yuvaya yöneliktir.
Ve insan en çok “yuva” hayali yıkılınca incinir.
Meltem’in geç gelen farkındalığı, romandaki en acı aydınlanmalardan
Altı Harfli Bir Tatlı ikincilerden. Okurken bir olaylar zincirine değil, bir hafızanın içinde yürüyorsun sanki. Bir çocuğun zihninden sızan geçmiş, kırık dökük anılar, sesler ve duygular… Her şey biraz bulanık ama fazlasıyla gerçek. Meltem’in Selime Teyze’ye gelişi, onun hikâyesini dinlemekten çok, kendi içindeki düğümü çözmeye gönderilmiş olması gibidir; başkasının hayatına dalarken, asıl kendi denizine düşer.
Selime Teyze, romanın duygusal ağırlığını sırtlayan karakter. Hayatın yükünü sessizce taşıyan, söyleyemediğini susarak anlatan bir kadın. Onun varlığı hikâyeye bir tür “yaşanmışlık tortusu” bırakıyor. Çok konuşmuyor ama konuşmasına da gerek yok; çünkü suskunluğu her şeyi anlatıyor.
Meltem’in evliliğindeki beklentileri “fazla” ya da “romantik” değil; aksine son derece sıradan ve insanidir. O, hayattan imkânsızı istemez. Sadece bildiği hayatı ister. Evlilikten beklediği şey, ideal bir erkek değil; bildiği evin yeniden kurulmasıdır. Alıştığı düzen, gördüğü ilişki biçimi, dedesiyle babaannesinin yan yana duruşu, bir evin nasıl “ev” olduğuna dair hafızasında bir şablon bırakmıştır. Meltem, evlenirken bu şablonu yanında getirir. Farkında olmadan.
Sorun şurada başlar: İnsan çoğu zaman sevdiği insanı değil, tanıdığı hayatı ister. Meltem de eşinden bir adam değil, bir düzen bekler. Bir ses, bir tavır, bir susuş biçimi. Çocukluğunda nasıl sevilmişse, öyle sevilmek ister. Nasıl korunmuşsa, öyle korunmak ister. Ama karşısındaki adam, o evin içinden gelmemiştir. Aynı mutfağın kokusunu bilmez. Aynı sessizliklerin anlamını çözemez.
Bu yüzden Meltem’in kırgınlığı aşka değil, yuvaya yöneliktir.
Ve insan en çok “yuva” hayali yıkılınca incinir.
Meltem’in geç gelen farkındalığı, romandaki en acı aydınlanmalardanKezban Atagun isimli okura yanıt verildi
Ayla çolak
Çok güzel anlatmışsınız.
Puan vermedi·432 syf.·
Beğendi
·4 günde okudu
·Okunma: 08 Ocak 2025 22:57
·2025 3. kitabı
Ayla çolak isimli okura yanıt verildi
Ayla çolak
Emine yaâ ne güzel. Umarım sen de seversin.Reklam