müberra
@nazillili
26 okur puanı
Haziran 2019 tarihinde katıldı
Nermin Yıldırım-EvEdebiyat
Daha önce Nermin Yıldırım ismini pek çok defa duymuştum fakat kendisiyle henüz hiç tanışamamıştık. Arkadaşımın yazara ve kitaba övgüleri üzerine ismiyle müsemma bir ortamda okumanın çok hoş olacağını düşündüm, "Bismillah." dedim başladım. :)
Açıkçası kitap ile ilgili yüksek bir edebi beklenti içerisinde değildim. Belki de bu sebeple ve kitaba dair hiçbir ön kabulüm olmadığından hoşuma gittiğini söyleyebilirim. Memlekete kaçıp kendimi dinlemek istediğim şu dönemde okumuş olmam ile kitap daha bir anlam kazandı benim için. Ev, "ev"e sakladığım bir kitaptı.
Kitabın içeriğiyle ilgili değerlendirme kısmına gelecek olursak kitap bir yürüyüşü konu alıyor. Kitap, tıpkı -yazarın çokça kullandığı o hoş tabirle- aheste beste bir yürüyüş ritminde, ağır fakat ahenkli akıyor. Aziz Yakup'un mezarına giden hac yolunda bir bakıyoruz Seher'in çocukluk yıllarındaki bitimsiz misafirliklerine şahit oluyoruz, bir bakıyoruz Çiğdem Hanım ile eski fotoğrafları inceliyor yahut bugünün kadrajından geçmişe dair fotoğraflar düşlüyoruz, bazen de Seher'in gençlik hatalarına kahırlanıyor, Kader'in kaderine yanıyoruz. Yaşadıklarından -ki ben onun asıl problemin yaşanmışlıklar değil yaşanamamışlıklar yahut yaşanmamışlıklar olduğunu düşünüyorum- hayat ile bağı incele incele adeta bir pamuk ipliğine dönmüş bir kadının ölüme, kendi deyimiyle dünyanın sonuna yürüyüşünü okuyoruz. Kitabın kendine ait bir atmosfer oluşturmakta gayet başarılı olduğunu düşünüyorum. Öyle ki kitabın ortalarında yürüyüşün rutinlerine, Seher'in içindeki huysuz, cadı kız çocuğuna ve Ogo'nun hayat karşısındaki gönül genişliğine ben dahi alıştım. Velhasıl kelam Jean Seberg saçlı Vesna'sı ile, Leydi Şerbet'i ile, kendi mezarına yürüyen, hayali mektuplaşmaların gizli muhatabı Yakup'u ile hoş bir kitaptı. Ah bir de Seher kafamda Yakup
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Okurken belli bir yerden sonra bıkkınlık gelse de kitabı bitirdiğim şu saatte ''İyi ki okumuşum!'' diyorum. Kitabın önsözünde belirtildiği gibi Moby Dick, basit bir macera romanı olarak da değerlendirilebilir, altında çok derin anlamlar saklı bir eser olarak da. Fakat ben, bu kitaba yalnızca bir macera romanı demenin Melville'in kalemine haksızlık olacağını düşünüyorum.
Romanın son bölümünü okuduktan sonra oturup kitap hakkında düşündüm ve aklıma kitabın üzerinde durduğu konunun ''saplantı'' olabileceği geldi. Bence Ahab insanoğlunu, Beyaz Balina ise bizleri esir alan tutkularımızı, delicesine istediğimiz şeylere karşı duyduğumuz hırsı ve bunun sonucunda ortaya çıkan saplantılarımızı anlatıyor.
Ahab, kırk yıllık bir balinacı olmasına ve bu kırk yıl içerisinde çok fazla balina avlamasına rağmen, hayatının Moby Dick'i öldürmeden bitmesi halinde yarım kalacağına inanıyor diyebiliriz. Bu gözümüzün aklımızdakinden başkasını görmemesiyle, arzuladığımız şeylere kavuşamadan yarım kalacağımıza inanmamızla aynı şey değil mi?
Ahab, Fedallah'ın ölümü hakkında söylediği şeyleri de, Starbuck'ın itirazlarını da duymazdan geliyor. Biz de istediğimiz şeylere kavuşmaya giden o yolda her türlü sese kulağımızı kapatmıyor muyuz?
Ahab, ölümle cebelleşirken ve öleceğine emin olduğu esnada bile pişman olmuyor, kitabın sonlarında geçen bir cümlede bu yolda öleceğini söylüyor. Biz de sevdiklerimizin ya da sevdiğimiz herhangi bir şeyin yolunda öleceğimizi söylemiyor muyuz?
En sonunda ise yıllarca aklından çıkaramadığı varlık, Moby Dick, öldürüyor onu. Yalnız onu da değil, gemideki herkesi. Hatta gemiyi bile, gemideki en küçük cisimleri bile paramparça ediyor.
Kör bir tutkuyla saplanıp kaldığımız her şey, bizi ıssız ve acımasız bir denizin içinde boğulmaya itecek ve biz deniz ejderhalarının
Rus edebiyatına olan ön yargımı kıran kitap diyebilirim. İnsan, dönemin Rusyasında bulunup kitapta anlatılan atmosfere tanık olmak istiyor. Kitap karakterlerinin neredeyse tümü birbirinden düşünce biçimleri, yaşayış tarzları ve hayat anlayışları olarak farklı. Kendinizi bütün karakterlerin yerine koyup onlar gibi düşünmeniz mümkün. Üstelik değindiği siyasi mevzuların yanı sıra bir yandan gayet de duygulandırabilen -Özellikle Bazarov ve Odintsova arasında geçenler ve Bazarov'un acı talihi- bir yanı var.
