Babalar ve Oğullar
Ivan TurgenyevYazar:
Ivan Turgenyev
Çevirmen:
İpek Menekşe
Tahmini Okuma Süresi:
7 sa. 41 dk.
Sayfa Sayısı:
271
Basım Tarihi:
1 Aralık 2013
İlk Yayın Tarihi:
1862
Yayınevi:
Şule Yayınları
Orijinal Adı:
Ottsı i Deti
Orijinal Dil:
Rusça
Orijinal Ülke:
Rusya
ISBN:
9789756446188
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Diğer Baskılar
129 diğer baskı · Tümünü Göster
Babalar ve Oğullar
40,2bin okunmaTürkiye İş Bankası Kültür Yayınları · Eylül 2025 · 256 s.
Babalar ve Oğullar
3.305 okunmaAkvaryum Yayınları · 1 Ocak 2013 · 293 s.
Babalar ve Oğullar
834 okunmaAslı Yayınları · 1 Ekim 2004 · 319 s.
Babalar ve Oğullar
786 okunmaKoridor Yayıncılık · 2017 · 275 s.
Babalar ve Oğullar
734 okunmaCan Yayınları · Ağustos 2018 · 264 s.
Babalar ve Oğullar
732 okunmaCan Yayınları · Ekim 2020 · 264 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Turgenyev’in iki ana karakter üzerinden 19. yüzyıl Rusya’sında yaşanan fikir çatışmalarını anlattığı romanı. Roman babalar ve oğulları üzerinden jenerasyon farkını ve kuşak çatışmasını konu ediniyor. Romandaki gençler nihilizmi desteklerken babalar geleneksel yaşamı destekliyor. Ayrıca yazar karakterleri de oldukça iyi betimlemiş.
Uzun zamandır bir kitaptan bu kadar etkilenmemiştim hem akıcı hemde insanı içine çeken sanki kahraman kendisiymiş gibi hissettiren bir akıcılıkla çevrilmiş... kitap boyunca özellik Anna Sergyevna da kendimden bir çok izler buldum kitabın sonunda Bazarov'un ölmesi hayatın doğal akışını insan duygularını çok iyi bir şekilde göz önünü seriyor kitap hiç bitsin istemedim ve kesinlikle okunmasını tavsiye ederim 
Babalar ve Oğullar
Babalar ve Oğullar
Puan vermedi·271 syf.·
2021 170. kitabı
Öncelikle kitabımız Rus edebiyatının ilk modern romanı olarak kabul edilmekte imiş..ilk defa Turgenyev okudum dili gayet güzel ve kitap çok hızlı ilerliyor sadece arada Rusça kelimeler sıkıştırılmış..konusu ise adından da anlaşıldığı gibi babalar ve oğullar ..ana karakterler bazarov ve arkadi..kitapta kuşaklar arası çatışmalardan bahsediyor ve nesil olarak aslında şuandaki durumlarla benzer..sonunda bazarov ölüyor ve üzücü son..genel olarak çok hoş bir kitaptı
Kitabı okurken Bazarov'dan nefret ettim. Kendimi Arkadiy'in yerine koyduğum zaman arkadaşlığına nasıl katlanabiliyor olduğuna şaşırdım.
Baba ve oğul ilişkisini tüm ayrıntılarıyla olmasa da farklı açılardan ele almış Turgenyev. Yine soylu ve köylü arasındaki farka değinmeden de durulmamış.
Ben ana karakterlerden biri olan Arkadiy'i kendimce yorumlayarak bitirmek istiyorum:
Aslında olduğumuz değil, olmak istediğimiz karakteri çevremizde barındırdığımızda kendimizin de değişebileceğine inanıyor olabilir miyiz?
Puan vermedi
Kitapta ağır bır uslup ve çok fazla karakter kullanılmıştır. Bu da okuyucunun bu kimdi ya aaa dogru hatırladım şimdi dedirten Rus edebiyatının hafızayı ayakta tutma özelliği taşıyan kitaplarından biri olmuştur gözümde. Hiçbir şeye inanmayan (nihilist) bir gencin ve normalde ona benzemeye çalışan arkadaşının (ama içinde onun tam zıt karakter de olan) sosyal ve ailevi ilişkileri aşka bakış açıları ele alınmıştır. Hikayenin sonunda bazarov ekmek kadayıfım neden böyle yaptın dememe sebep olmuş bir kitaptır.
Turgenyev'in bu eseri Rusya'nın ilk modern romanlarından biri.Turgenyev soyadı, eski Tatar dilindeki "tez, hemen, çabuk" anlamlarına gelen Türgen sözünden geliyor ve Turgenyev'in soyu bu sebeple Tatar Türklerine uzanıyor. Bu romanında Rusya'daki gelenekler ve Batılılaşma çabalarının soğuk savaşını konu ediniyor. Bazarov adlı bir ana karakterimiz var. Tıp öğrencisi olan Bazarov koyu bir nihilist. Yani hiçbir şeye inanmıyor, hiçbir görüşü savunmuyor. Arkadiy isimli bir arkadaşıyla yaşadıkları olayları anlatıyor kitap. Kendinizi gerçekten o zamanın Rusya'sında hissediyorsunuz. Bazı bölümlerde Rusya'da da kadınlara yanlış bir bakış açısıyla bakıldığını görüyorsunuz. Karakterler güçlü, kurgu gayet başarılı bu romanda. Nihilizmin zirvesi olarak adlandırılan bu eserini yayınladıktan sonra Turgenyev, çok fazla eleştiri alıyor. Hatta kendisini Dostoyevski ve Tolstoy'la kavga eden yazar diye tanıyor bazı insanlar. Bir gün Tolstoy'la Rusya’nın Batılılaşmasının uygun olup olmadığını tartışıyorlar ve Tolstoy, Turgenyev’e meydan okuyarak onu düelloya davet ediyor. Düellonun tabancayla olmasını öneriyor, sonra Turgenyev özür diliyor ve iş tatlıya bağlanıyor ama Tolstoy’un sağda solda onu korkaklıkla suçladığını duyan Turgenyev onu tekrar düelloya davet ediyor. Bu kez özür dileme sırası Tolstoy’a geliyor, böyle birbirlerini düelloya davet ederek tam on yedi yıl geçiriyorlar ve sonunda düello yapmaktan tümüyle vazgeçerek barışıyorlar. Tolstoy, Dostoyevski ile birlikte yurtdışında yolculuk ederken, sahip olduğu her şeyi kumar masasında kaptırınca çareyi Turgenyev’e başvurmakta buluyor. Turgenyev her ikisine de borç veriyor. Dostoyevski, borcunu ödemekte dokuz yıl gecikiyor ve o da yetmezmiş gibi durmadan Turgenyev’e
(Spoiler içerir)
Nihilizm tohumlarının Rusya topraklarına yeni ekildiği zamanlar. Tam bir kuşak çatışması ve aslında bugünün özetini bize sunuyor. Bazarov ve Arkadiy yeni kuşak olarak karşımıza çıkıyor. Var olan baskın romantizm ekolüne açılan savaş Bazorov ve Arkadiy karakterlerinde nihilizm olarak can bularak kitapta baş gösteriyor. Bu ekol savaşını Turgenyev roman örgüsünde bize sunarken hem ekolü tanıtıyor hem de insanı sorgulatıyor. Eğer Nietzsche okuduysanız kesinlikle anlayabileceğiniz aslında daha da kafanızda oturtabileceğiniz bir ekol Nihilizm. Beni şaşırtan Turgenyev’in romanı oluştururken Türk Edebiyatı’ndaki Ahmet Mithat Efendi edasıyla bu ekolü bize olay örgüsüyle tanıtması, okuyucuya sunarken akışı kesip geriye dönük bilgi vermesi ve okurla konuşuyor tarzda kurgulaması oldu. Öğretici aynı zamanda sürükleyici bir kitap.
Kitabı anlamak için tabii ki de 19.yy yarıları Rusya’nın tablosunu çok iyi bilmek gerekiyor. Bu yüzden okumadan önce Rusya’nın, tarihi açıdan araştırılması gerekiyor. Böylelikle kitabı iyi bir zemine oturtmuş oluyorsunuz.
En çok etkilendiğim kısım ise hiçbir şeyi saymayan nihilist karakterimiz Bazarov’un aşka nasıl yenildiğine tanık oluyorsunuz. Bu bağlamda nihilizm ekolü öğreticiliği olan bu kitapta bana göre yazarın kendisinde de romantizmin izlerini görüyoruz. Ayrıca Turgenyev, bir ekolü benimserken insan doğasının buna uygun olması gerektiği üzerinde duruyor. Bunu da Arkadiy’in romanın başında ve sonunda farklı görüşler içerisinde olmasından anlıyorsunuz. Yazarın üslup ile içerik arasında olan çatışması bizzat karakterler arasına da yansımış. Belki de Turgenyev kendi iç savaşını biz okuyuculara sunmuştur kim bilir?
Kitap, iki baba ve iki oğulun kesişen hikayelerini anlatıyor. Kitabın başlarında Arkadiy ana karakter gibi dursa da daha güçlü ve en üzerinde durulan karakter Bazarov..
Ivan Turgenyev’in, eski ve yeni kuşağın arasındaki farkı anlattığı kitap betimlemeleri ve açık dili ile okuması rahat ve güzel bir klasik..
Ivan Turgenyev’in, eski ve yeni kuşağın arasındaki farkı anlattığı kitap betimlemeleri ve açık dili ile okuması rahat ve güzel bir klasik..
Beni çok zorladı diyebilirim. Nedense kafamda tam bır baba oğul nasihat kitabı olarak belirmisti. Ama sonlara doğru üzülmedim değil Bazı yerlerde olayları anlamakta güçlük çektim diyebilirim
Gerçekten uzun zaman sonra "ben nasıl bu roman ı daha önce okumamışım " dediğim sayılı romanlardan bir tanesi. Turgenyev mükemmel bir kurgu yaratmış insan kendini okumaktan alıkoyamıyor. Bir nefeste hepsini okumak istiyorsun. Birazcik sonu güzel bitmiyor ama o da nazari olsun ;-) şiddetle tavsiyemdir .
Yazar Hakkında
Ivan TurgenyevYazar · 57 kitap
Ivan Sergeyeviç Turgenyev, 9 Kasım 1818 tarihinde Orel şehrinde varlıklı bir ailede doğmuştur. Annesi Varvara Petrovna Lutovina, babası Süvari albayı Sergei Nikoleviç Turgenyev’dir. Aile 1827'de Moskova'ya taşınır. Babası 1836 yılında vefat eder. Ivan Sergeyeviç Turgenyev, özel okullarda eğitim görüp, özel öğretmenlerden dersler alır. Henüz bir çocukken; Almanca, İngilizce ve Fransızca'yı anadili gibi konuşmaya başlar.
Yüksek öğrenimi için önce Moskova’ya oradan da St. Petersburg’a geçen İvan, Rus dili ve edebiyatı eğitimini kendi ülkesinde tamamladıktan sonra Almanya’ya gider ve 1838-1841 yılları arasında Berlin Üniversitesi’nde felsefe okur.
Daha sonra St. Petersburg’a geri dönüp iki yıl kadar bir devlet kurumunda çalışır.
Ivan Sergeyeviç Turgenyev, Fransa’da tanıştığı “Gustave Flaubert” ile sıkı bir dostluk kurarak, daha sonraki yıllarda gerçekçilik akımının öncülerinden biri olmuştur.
Ivan, ilk olarak 1850 yılında “Lüzumsuz bir Adamın Günlüğü” adını verdiği novellasıyla, ölümünden birkaç gün önce zihninden geçenleri not defterine aktaran bir yazarın hikâyesini anlatarak, yakın çevresine adını duyurur. Şöhretini ise 1852 yılında “Bir Avcının Notları” ile pekiştirir. İvan gençlik yıllarında özel eğitiminden geri kalan zamanları avcılıkla geçirmiştir.
Yapıtlarındaki ince duygulu karakter çizimleri, lirik-müziksel dil onu Rus gerçekçiliğinin temsilcisi yapmakla kalmaz, dünya edebiyatının büyükleri arasına da sokar. Turgenyev, eserlerinde serflik ilişkilerinin insana aykırılığını, feodal-aristokrat Rusya'nın yıkılışını, yeni burjuva-demokratik güçlerin yükselişini gerçekçi biçimde yansıtmıştır.
Batıyla Doğu arasında kendini sıkışmış hisseden yazarın Çarlık Dönemi’nin Rus entelektüellerini irdelediği “Asilzade Yuvası" adlı romanı 1859 yılında yayınlanır.
1859 yılında annesi de ölünce, geriye kalan topraklar serfler ( toprak ağası adına çalışan köylü) arasında dağıtılırken Turgenyev’e de tüm hayatını rahatça idame ettirebileceği yüklü bir miras kalmıştır. Böylece dünyevi sorunlardan kurtulan yazar başyapıtı, “Babalar ve Oğullar” üzerinde çalışmaya başlar.
Gençliğinde köylü kızlara duyduğu ilgiyi ve bu ilişkilerden doğan bir gayrı meşru kızını saymazsak Turgenyev hiç evlenmemiş, babalığını üstlendiği bir çocuk sahibi olmamıştır.
Özel hayatı, gönül maceraları pek bilinmeyen Turgenyev’in otuzlu yaşlarda tanıştığı Pauline Viardot ise umutsuz bir aşk macerası olarak yaşamına damga vurmuştur. Altı farklı dili konuşabilen, iyi bir piyanist ve şarkıcı olan sevgilisi evli olduğu için bu çiftin yarı fiziksel, yarı duygusal beraberliği kısa süreli ilişkiler şeklinde uzun yıllar devam eder.
Bozkırda Bir Kral Lear (1870), Ham Toprak (1877) gibi eserleri eleştirmenlerden beklediği tepkiyi alamadı ve kendini mutsuz hisseden Turgenyev, son kez ülkesini terk edip hayatının son dönemini bir türlü vazgeçemediği kadının, Pauline Viardot’nun yakınlarında, Paris’te geçirdi.
Ivan Sergeyeviç Turgenyev, 3 Eylül 1883 tarihinde Fransa'da Paris yakınlarındaki Bougival kasabasında öldü. Ölmeden önceki arzusu uyarınca naaşı Rusya'ya getirildi ve Belinski'nin mezarının yanına gömüldü.
