Hiçbir şairimiz çıkıp da bize sanatının dayandığı poetik'i, hayat ve dünya üzerindeki düşüncelerini anlatmak zahmetini ihtiyar etmedi; hiçbirisi tek bir fikrin mesuliyetini üzerine almadı. Şöhretin şişkin balonunu taşımak için mütemadiyen mikablaşan, kabaran omuzlar, fikrin mesuliyetini almak sırası gelince bir iğne kadar satıhsız ve mücella oluyorlar. Halbuki mesuliyetsiz sanat olmaz. İnsanlar içinde tek bir insan olarak tanınmak, adını insanlığın hafızasına bir yıldız gibi çivileyebilmek için bugünün ve yarının muhasebesinde bir hisse sahibi olmak lazımdır. Şairlerimiz bunun yerine, birbirlerine defne dalları, çelenkler uzatmakla iktifa ettiler. Bittabi, nesil arkadaşlarına.