zeynep
@nearlyheadless
Şu anda okuduğu kitap
zeynep
, 2022 okuma hedefini ekledi.2022 OKUMA HEDEFİ
0/20 kitap - %0 tamamlandı
Henüz kitap okumadı
20 kitap
0 sayfa
0 inceleme
1 alıntı
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
“Karıncalardan faydalanmak, onları yönetmek, kaba güçle olacak iş değildi. Onları ne aç bırakacak, ne çok doyuracaksın. Ne çok yoksul, ne çok zengin olacaklar. Onları düşündürmemek için her bir şeyi yapacaksın.”
İnsancıklarEdebiyat
insancıklar, bilindiği üzere yazarı ünlü yapan ilk eseri ve dostoyevski bu eserini henüz 24 yaşında iken kaleme almış. mektup-roman tarzında yazılmış olan bu kitap, rusya’nın ezilen, hor görülen alt sınıf insanlarını anlatıyor. eminim ki okuyan – ben de dahil olmak üzere – hemen herkes ruhunun daraldığını, yaşanan o bunalımı ve sefaleti kendisi de iliklerine dek hissetmiştir.
okurken her seferinde beni gülümseten tek şey mektupların başındaki hitap biçimleri oldu; anacığım, meleğim, velinimetim, sizin olan… iki insanın ellerinde hiçbir şey olmamasına rağmen birbirlerine duydukları o büyük sevgi ve yoksullukları var mektuplarda. makar devuşkin, oldukça yoksul bir memur – katip – ve her ne kadar bundan şikayet etmiyor olsa da altı delinen botlarından, üzerindeki giysinin kopan düğmesinden utanacak kadar gururlu biri olduğunu görüyoruz. çalıştığı yerde bile fakirliğinden ötürü fark edilmekten ve yoksulluğunun “çevreye” verdiği rahatsızlıktan dolayı çekiniyor. varvara dobroselova ise ufak yaşta babasını kaybedip annesi ile yoksulluk içinde yaşamış, onun da ölümünden sonra bir başına hayata tutunmaya çalışmış hasta, genç bir kız.
varvara ile makar’ın birbirlerine olan sevgileri kitap okunmadan anlaşılabilecek gibi gelmiyor bana. makar, o yoksulluğun içinde, kirasını dahi ödeyemezken - tamamen beklentisiz bir şekilde - sırf o mutlu olsun diye varvara’ya şekerler gönderip onun yüzünü güldürmek için çabalayan ve bunu da toplum baskısından ötürü varvara’yı dilediği gibi ziyaret bile edemezken yapan bir insancık.
“para değil beni öldüren, bütün bu yaşam kaygıları, bütün bu fısıltılar, gülüşler, şakalar.”
temel ihtiyaçlarını dahi zor karşılayan ve hem yoksullukla hem de insanların alaycı tavırlarıyla baş etmek zorunda kalan bu insanlar nasıl olup da ayakta kalabiliyorlar