Bir kitabı okurken geçen iki saatin, ömrümün birçok senelerinden daha dolu, daha ehemmiyetli olduğunu fark edince, insan hayatının ürkütücü hiçliğini düşünür ve yeis içinde kalırdım.
Yanar sobasında
Yalnız'ın üşüyen bakışları.
Lâmbasında karanlığa dönük,
Bir ışık titrer sönük-sönük.
Penceresi dışına kapanmıştır,
Kapısı içine örtük.
Yalnız'ın sakladığı bir şey vardır;
Boyuna yerini değiştirir, boyuna onu arar..
Biri bulsa diye.
Yalnız sürekli dinleyendir,
Söylenmemiş bir sözü.
Kendi öyküsünü
Ne anlatabilen,
Ne de dinleyebilen.
Kendi türküsünü
Ne yazabilen,
Ne söyleyebilen.
Bir zamanlar güldüğünü anımsar da..
Yoğurur hüzün'ün çamurunu avuçlarında.