Z
@nefireout
“hayatımın, başı ve sonu belliydi; hiç olmazsa ortasını kaçırmamalıydım”
12 okur puanı
Şubat 2019 tarihinde katıldı
Reklam
Kemale ermenin mutluluğu nefes alıp veren bir mutluluktur , çünkü mutluluğun da nefes alıp verebilmesi gerekir.
Hiçbir insan hep sadece nefes alamaz, yeniden nefes alabilmek için nefes vermelidir. Böylece insan pozitifle negatif kutupları arasında gidip gelebilir: Hayatın daraldığı sorunlu bir
zamanda, iyi gelen bir şey olduğunda yeni nefes alır; hayatın bir zirve anında, başka zam anların da geleceğine hazırlıklı olursunuz. Ancak zıtlıklar arasındaki tecrübelerin olanca genişliği, kemale ermiş, dolgun bir hayatın heyecanını
kazandırır insana. Elverişli veya elverişsiz tesadüflere ve gönül hoşluğu ile can sıkıntısı arasındaki anlık dalgalanmalara bağımlı olmayan asıl felsefî mutluluk budur.
