Kalabalık şehirde, ahbap, aile kalabalığı arasında olduğu halde; ne deniz dibinde, ne de yeryüzünde benzeri olmayan korkunç yalnızlığı içinde İvan İlyiç son zamanlarda yüzünü kanepenin arkalığına çeviriyor, ancak geçmişin hayaliyle yaşıyordu.
"İş ne körbağırsakta, ne de böbrekte; hayat ve ölümde... Öyle ya.
Bir hayat vardı; şimdi de gidiyor...
Gidiyor ve bunu tutmak elimde değil... Evet. Ne diye kendimi aldatayım?"
Zaman sen olmayınca geçmiyor,
sen olunca da yetmiyor...
Üşüyorsan söyle,
seni bir kat daha seveyim.
Bak!
Papatya mevsimi geldi.
Mevsimlerden papatyayı severim,
sonra seni,
sonra yine seni,
ve hep seni...
Cemal Süreyya
"Hayatımda ilk kez biri bana..."