İnsanlardan köşe bucak kaçıyordum. Sevinç ve mutluluğa dair tüm sesler bana eziyet gibi geliyordu. Tek tesellim yalnızlıktı; derin, kapkaranlık, ölüm gibi bir yalnızlık.
"Ona candan teşekkür ederim. Şu son dakikalarımda beni iyilikle ananlara karşı yürekten bir minnet duyuyorum. İnsanların benim gibi bir sefile merhamet göstermesi ne kadar güzel! Talihsizliğimin yarısından çoğunu silip götürüyor ve masumiyetim siz sevgili hanımım ve kuzeniniz tarafından tanındığına göre artık huzur içinde õlebilirmişim gibi geliyor."
"...Ah sevgili William! Sevgili, mübarek çocuk! Yakında seni Cennet'te yeniden göreceğim. Hepimiz mutlu olacağız orada. İşte aşağılanma ve ölüme doğru giderken tek tesellim bu düşünce."