İlgi duymuyordum. Hiçbir şeye ilgi duymuyordum. Nasıl kaçabileceğime dair hiç fikrim yoktu. Diğerleri yaşamdan tat alıyorlardı hiç olmazsa. Benim anlamadığım bir şeyi anlamışlardı sanki. Bende bir eksiklik vardı belki de.
Mümkündü. Sık sık aşağılık duygusuna kapılırdım. Onlardan uzak olmak istiyordum. Gidecek yerim yoktu ama. İntihar? Tanrım, çaba gerektiriyordu.
Beş yıl uyumak istiyordum ama izin vermezlerdi.
“Rezilsiniz,” diye homurdandım.
“Git de normal bir şeyler giymeyi öner o zaman takıma,” dedi arkamdaki tellere yaslanarak. “Biz erkekler buyuz. Bizi baştan çıkarmak de siz kadınların suçu.”