Dondurma neden hep çocukluğun tadında? Ağzınızdaki ilk soğuklukta ne hissediyorsunuz? Kaymak kaymak gibi değil artık. Çikolata da çikolata gibi değil. Peki, tarif mi değişti, biz mi?
Ne zaman dondurmanın adı geçse, ne zaman bir külah alsam, nerede olursam olayım, kendimi bir an için çocukluğumun yaz akşamlarında, Moda’daki dondurmacımızda bulurum. Annem, babam, kardeşlerim ve ben. “Ne’li olsun?” diye sorulduğunda seçim zorlaşırdı. Çikolata mı, kaymak mı? İkisi de güzeldi. Dondurmalarımızı elimize alır almaz erimeye, akmaya başlardı. Eriyen damlalara yetişmeye çalışmak başlı başına bir oyundu.
Sonrası hep beraber Kumlu Park. Çocukken de adına Kumlu Park mı derdik, yoksa bu isim sonradan mı yerleşti, bugün emin değilim. Ne de olsa o yıllarda tüm çocuk parkları mumluydu. Yıllar sonra yine koşarak dondurma alsam da, lezzeti yine harika olsa da bir şey eksik. Parka kadar yürüyorum. Dondurma akmıyor. Telaşlanmıyorum.
Yaz mı çok sıcaktı o zamanlar? Ben mi yavaştım, yoksa dondurma mı değişti? Kaymak artık kaymak gibi değil. Çikolata çikolata gibi değil. Tarif mi değişti? Ben mi?
Belki o dondurmayı özel yapan taze meyveydi. Annemin elimi tutuşuydu. Ailenin sıcaklığıydı, Moda sahilinden gelen iyot kokusuydu, yaz günlerinin o tatlı serinliğiydi. Belki sütün tazeliğiydi. Belki de hepsiydi. Anılardı, çocukluktu. Kim bilir?
Dondurma yine de vazgeçilmez. Kaç yaşında olursak olalım, bir külahı elimize aldığımızda içimizde hâlâ tatlı bir heyecan kıpırdar, yüzümüze çocuksu birgülüş yerleşir. Dondurma bize çocukluğu geri getirmez; ama o günlerin sevgiyle dolu, kaygısız mutluluğunu tekrar tekrar hatırlatır.
Dondurmanın arşivlerdeki tarihi
Antik dönem anlatılarında karın meyve suyu, bal, şerbet ve çeşitli nektarlarla karıştırıldığına dair pek çok rivayet dolaşır: Çin’in buz
Birileri gelecek, gidecek. Kimse aynı kalmayacak. Bu hayatın bize güzel bir cilvesi. Neden hayatımızı ,ünlü magazin sayfalarına meze olmuş gibi ihanet ve nankörlük dolu methiyetlerle düzülmüş sayfalar sanıyoruz ki ? Kimse sizin hayatınızda olmadığı sürece paylaştığınız pasif agresif paylaşımları önemsemeyecek. Aksine umrunda bile olmayacak. Başımız han bazımız yolcu. Bazen de tam tersi. Vardiyalı sistem bu. Neden kasıyor bu insanoğlu çok şaşırıyorum. Varsın nerede nasılsa mutlu olsun demek zor.
Nerede olursan ol nerede mutluysan oraya çevirirsin kafanı...Film
Hayatın kuralı bu yeğen. Ne kadar uzağa gidersen git, başladığın yere dönersin sonunda. Ne kadar değişirsen değiş, nerede mutlu olduysan hep oraya çevirirsin kafanı. Ne kadar terbiye etsen de susturamazsın içindeki canavarı.
Hz Alinin duası
Özlem Koyun
Özlem Koyun
"Nerede senin kılıcın?"
"Benim kılıcım sözlerimdir. Taşla vurana aşkla vurmak lazım, kılıçla değil."
Böyle Göçtü Zerdüşt Farhad Kishvery
Özlem Koyun Özlem Koyun
İbni Mülcemin elinde batılın hançeri vardı sordular ey mülcem senin hakikatin ve hedefin nedir cevap verdi cevap verince küfede yaptırdığı acem hançeri elinden düştü pantolonun kuşağı çözüldü hançeri
ne zaman eline alsa elinden kayıyordu kimi insan böyleydi duası kabul edilmiyor eline gül alsa o gül niyeti bozuk insanın elinde kendini taşa çeviriyordu pantolunu düzelten ibni mülcem alnını sildi düşen
pantolonu son anda tutmuş ve gafil ceberrut şunu diyordu elindeki hançeri sivrilterek ebu ziya son anda kurtulduk halkın önünde rezil olmaktan ebu ziya peki kimin önünde rezil olduğunu hiç
düşündünmü diye sordu Hz Ali ise Necefte oğlu Hz Hasan ve Hz Hüseyin iki peygamber çiçeği ile Necefte namaza durmuş cemaatin lider ve imamı olarak onlara namaz kıldırıyordu Allah kabul
etsin ey efendi babam dedi Hz Alinin başında rengini yeşil kubbeden alan yeşil bir sarık vardı evladım dedi sözün hak kılıcın doğruluk ise savaşı kazanırsın sana taşla vurana sen aşkla vur diyerek Necef
halkına savaş için değil aşk için dua edelim diyerek ey Rabbim duasına başladı
seferlerin yolunu senden uzaklaştırma kılıcımızı sözümüzü batılı karşısında keskin eyle ey Rabbimiz ibretler veren sabırla yol gösteren sensin hamd olsun
Zaman nasıl kullanılır
Zamanını boşa geçirmiş olmanın pişmanlığından daha büyük bir pişmanlık yoktur.
Decameron
Giovanni Boccaccio
Özlem Koyun Özlem Koyun
Pişmanlıktan ve boşa geçen zamanın şerrinden Cenabı Hakka sığınırım diyen Hz Alinin duasına necef halkı hep birlikte amin dedi Cenabı Haktan cihad ve kıyam ile geçen kahraman efendimiz SAV in
ömrü gibi zaman dilerim diyen Hz
Özlem Koyun
"Nerede senin kılıcın?"
"Benim kılıcım sözlerimdir. Taşla vurana aşkla vurmak lazım, kılıçla değil."
Böyle Göçtü Zerdüşt Farhad Kishvery
Özlem Koyun Özlem Koyun
İbni Mülcemin elinde batılın hançeri vardı sordular ey mülcem senin hakikatin ve hedefin nedir cevap verdi cevap verince küfede yaptırdığı acem hançeri elinden düştü pantolonun kuşağı çözüldü hançeri
ne zaman eline alsa elinden kayıyordu kimi insan böyleydi duası kabul edilmiyor eline gül alsa o gül niyeti bozuk insanın elinde kendini taşa çeviriyordu pantolunu düzelten ibni mülcem alnını sildi düşen
pantolonu son anda tutmuş ve gafil ceberrut şunu diyordu elindeki hançeri sivrilterek ebu ziya son anda kurtulduk halkın önünde rezil olmaktan ebu ziya peki kimin önünde rezil olduğunu hiç
düşündünmü diye sordu Hz Ali ise Necefte oğlu Hz Hasan ve Hz Hüseyin iki peygamber çiçeği ile Necefte namaza durmuş cemaatin lider ve imamı olarak onlara namaz kıldırıyordu Allah kabul
etsin ey efendi babam dedi Hz Alinin başında rengini yeşil kubbeden alan yeşil bir sarık vardı evladım dedi sözün hak kılıcın doğruluk ise savaşı kazanırsın sana taşla vurana sen aşkla vur diyerek Necef
halkına savaş için değil aşk için dua edelim diyerek ey Rabbim duasına başladı
seferlerin yolunu senden uzaklaştırma kılıcımızı sözümüzü batılı karşısında keskin eyle ey Rabbimiz ibretler veren sabırla yol gösteren sensin hamd olsun
Zaman nasıl kullanılır
Zamanını boşa geçirmiş olmanın pişmanlığından daha büyük bir pişmanlık yoktur.
Decameron
Giovanni Boccaccio
Özlem Koyun Özlem Koyun
Pişmanlıktan ve boşa geçen zamanın şerrinden Cenabı Hakka sığınırım diyen Hz Alinin duasına necef halkı hep birlikte amin dedi Cenabı Haktan cihad ve kıyam ile geçen kahraman efendimiz SAV in
ömrü gibi zaman dilerim diyen Hz🤔Samimi iltifatlar, hem edenin hem de edilenin hayatını güzelleştirme potansiyeli taşırken neden genellikle bunu yapmaktan çekiniriz? Nelere dikkat edersek iltifatımızın yanlış anlaşılacağı ya da karşılık bulmayacağı endişesini giderebiliriz?
İltifatlar, samimi olduklarında, en güzel geri bildirim verme yollarından biridir. Peki neden çoğu zaman birine övgü dolu sözler söylemekten imtina ederiz? Missouri Bilim ve Teknoloji Üniversitesi’nde İngilizce ve teknik iletişim alanlarında ders veren Lisa Pavia-Higel, Psyche internet sitesinde yayımlanan yazısında, bu konuyu ele alıyor ve iltifat etmenin incelikli yollarını sıralıyor.
Yazıdan öne çıkan bazı bölümlerini aktarıyoruz:
“(…) Yaklaşık beş yıl önce tanımadığım insanlara halka açık yerlerde iltifat etme alışkanlığı edindiğimde, çoğumuz gibi, yorumlarımın samimiyetsiz veya müdahaleci görünebileceğinden endişelenmiştim. Belki siz de iltifat etme konusunda bazı çekincelere sahipsiniz; bir yabancıya, iş arkadaşınıza veya hatta bir arkadaşınıza beklenmedik bir şekilde övgüde bulunmanın garip hissettireceğinden veya sözlerinizin istediğiniz gibi algılanmayacağından endişeleniyorsunuz. Ben, bu endişelerin beni durdurmasına izin vermedim; siz de vermeyin.
Daha çok iltifat etmek hayatımı aydınlattı. Bence bu, birçoğumuzun yaşadığı sosyal kopukluk, yalnızlık ve gerginliğe çözümün küçük bir parçası da olabilir. Siyasi iklimin belirsizliğinden ötürü iyi tanımadığımız insanlarla iletişimimizi sınırlamak en güvenli yol gibi görünse de arkadaşlara, aile üyelerine, tanıdıklara, hatta yabancılara ulaşmak, çok ihtiyaç duyulan nezaket, mutluluk ve aidiyet anlarını hayatımıza getirebilir.
__Neden mi? Samimi iltifatlar hem alıcıyı hem de vericiyi iyi hissettirir de ondan. Psikologlar, iltifat eden kişi önceden
Kalbinizin Coğrafyası: NEREYE AİTSİNİZ?
Kendini hiçbir yere ait hissetmeyen insan,klasik ama o hissiyatı yaşattıran cümleyi söyler;"Kalabalıklar içinde bile yalnızım..."bu cümle malesef bundan sonra da kronik mutsuzluk doğurur.
Oysa mutluluk haritada bir yer değil, kalbinizin ve zihninizin "işte burası benim yerim" dediği, sizi siz yapan değerlerle kucaklaştığınız o özel alanın ta kendisidir.
Nerede mutlu olduğunuzu ve güldüğünüz hatırlayın işte orası sizin yerinizdir.
Kalbin Coğrafyası: ait olduğunuz yerdir.
Şimdi kendinize sorun ben nereye aitim? Bu illa bir kişinin yanı da olmak zorunda değildir. Doğa olur, kitap olur.. Belki de su sesi... Herkesin mutlu ya da mutsuz olduğu anlar muhakkak vardır. Kimisinin çocukluğu kırgınlıklarla dolu koca bir yaradır evlenince öğrenmiştir aile kavramını ve tüm yaraları çicek açmıştır. Kimininse daha farklı bambaşka anları olmuştur.. Yeryüzünde milyonlarca insan olduğu gibi milyonlarca da yaşantı ve o yaşantının içinde yaralar var. Kendinize nereye aitim,diye sorun ve mutlu hissettiğiniz an neresiyse oraya koşun. Çünkü kendinizi ait hissettiğiniz yerde yargılanmıyorsunuz olduğunuz gibi kabul ediliyorsunuz ve mutlusunuz, demektit. Hadi şimdi başlayın ve kendinize sorun ;
Nereye aitsiniz..?
(Güne gülümsemelerle başlamanız ve kendinizi bulmanız dileğiyle küçük bir yazı karaladım. Kendinize bu soruyu lütfen sorun. Huzurla demlenmeniz dileğiyle.)