Aralarında sadece birkaç santim mesafe kalmıştı ve bu ara, onun hiçbir irade müdahalesi olmadan kapanıverdi. Bir kelebek çiçeğe nasıl konarsa, öyle hafif bir temasla omzu Martin’inkine dokundu ve aynı hafiflikte karşılığını aldı. Sonra Martin’in omzunu onunkine bastırdığını hissedince içini bir ürperti sardı. İşte o an kendini geri çekmesi gerekiyordu. Ama artık Ruth bir otomat haline gelmişti. İradesinin kontrolü dışında hareket ediyordu ve bu doyumsuz çılgınlıkta kontrol veya irade gibi şeyleri aklına bile getirmedi. Martin’in kolu sakınarak arkadan dolaşıp onu sardı. Kolun yavaş ilerlemesini harika bir azap olarak yaşıyordu Ruth. Ne geleceğini bilmeden, sıkışmış soluklarıyla, ateş gibi yanan dudaklarıyla, hızlı atan nabzıyla ve damarlarında dolaşan bir hareketle bekliyordu. Saran kol giderek yukarılara çıkıyor, bir yandan da yavaşça ve okşayarak onu gence doğru çekiyordu. Daha fazla bekleyemedi. Yorgunmuşçasına iç çekerek önceden tasarlanmamış, güdüsel ve ani bir hareketle başını Martin’in göğsüne yasladı. Gencin başı hızla eğildi, dudakları yaklaşırken kızın dudakları da onunkileri karşılamak üzere uzandı.
Aşk denilen şey budur herhalde, diye düşünüyordu Ruth, o anda nasip olan kısacık mantık anında.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Beyninize yeni bir kapı açacak, size bir değer katacak insanla bir araya geldiğinizde bir şey öğrenirsiniz, bir şey düşünürsünüz, yeni bir yere bakmaya başlarsınız. Düşünceniz yeni bir boyut kazanır, yaşamınıza farklı bir bakış açısı eklenir. O boyut bazen yanlış da olabilir, ziyanı yok; bu yanlış, zaman içinde tashih edilir. Dahası, o yanlış bile ortalıkta boş boş gezmekten daha iyidir. Dilinizi, intibaınızı, tecrübe ve görgünüzü geliştiren; dünyaya bakışınızı değiştiren insanlar önemlidir. Onlarla bir araya gelmeye gayret ediniz; sonra oradan başka yere geçersiniz, sabit kalmanız şart değildir.
