İnsan binlerce yıldır kendisiyle boş yere savaşmış durmuş ve ruhunu hâlâ acıdan kurtaramamış; insanın bu esir ruhunun takatsizliği artık dehşet verici, korkunç boyutlara varmış.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Onu neden sevdiğimi bir türlü anlamıyor
Ağzı temmuz sıcağı bakışları sonbahar
Sanki saman ateşi için için yanıyor.
İnsan olarak yaşadığım bütün günler gözümün önünden bir bir geçip yokluğa karışıyordu; yüzler belirip kayboluyor, sesler, anlaşılmaz kahkahalar bir an çınlıyor, sonra susuyordu
Bakışlarımı öte yana çevirdim - orada da karşıma sessizlik çıktı. İki taştan, duyarsız duvar arasında sıkışmıştım: bir taraftakinin ardında, o an uzaklaşarak baktığım insana özgü yaşantı vardı; öbürünün ardındaysa asıl ve sonsuz varoluşumun ait olduğu âlem bütün sessizliği ve karanlığıyla uzanıp gidiyordu.