İpek
@nesebl
28 okur puanı
Nisan 2024 tarihinde katıldı
Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu kitabında gördüğümüz üzere bir kadının, resmen R.’yi yaşamasını ve R.’nin hayatında olmasına rağmen mektup sonunda bahsi geçen erkeğin kendisinin yüzünü bile hatırlayamaması… Bir insanın en sevdiği olmak ama o insanın sizi koşulsuz sevmesine rağmen o sevginin boşa gitmesi… Başkasının sizi tanımamasına rağmen sizin onu sevmeniz… Sevginizden dolayı başkalarının yanında bile yalnız olmak… Kitap, bunlar ve dahasını içerdiği için hemen bitiveriyor.
Kitabın sonunda bulunan boş alana kitabı bitirir bitirmez şu satırları yazmak geldi içimden…
Bazı insanların hayatlarına dokunuyoruz. Gerçekten karşımızdaki insanın hayatında fark yaratmak için bir çabamız oluyor. Bu insanların hayatları gitar teli gibidir. Bu dokunma sonucunda kimileri melodik bir ses, kimileri ise akordu bozuk bir ses duyduğunu iddia eder. Önemli olan çıkan sesin ritmine kapılıp karşımızdaki ile dans edebilmemizdir. Ahenk ile dans etmeye başlarsak gerçekten iyi şeyler yapabiliriz birlikte… Önemli olan iyi şeyler yapmak istemek. Önemli olan yan yana geldiğimizde, kalplerimizin aynı ritim ile çarpması…
Bilinmeyen Bir Kadının MektubuStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2022266,1bin okunma
Reklam
Romanda 1930’ların Buhranı sırasında Amerika Birleşik Devletleri’nde iki çiftlik işçisi ve yakın arkadaş olan George Milton ve Lennie Small’ın yaşadıkları trajik olaylar anlatılmaktadır. Eser, işçi sınıfının gerçek umut ve hayallerini ele alırken aynı zamanda her şeye galip gelen bir dostluk hikayesi de anlatmaktadır.
Puan vermedi
Victor Hugo, Fransa’da idamların gerçekleştirildiği ünlü Grevé Meydanı’nda bir idama tanık olur. Bu infazın gerçekleştirilmesi onu derinden sarsar. Artık bir meselesi vardır. O dönemde infazları kanıksamış Fransız halkına idamın insanlık dışı olduğunu fark ettirmek. Yazarlığının yanında bir devlet adamı olan Hugo, siyasi alanda infazların kaldırılması için de belki çaba harcamıştır ama edebiyattaki tezahürünü Bir İdam Mahkûmunun Son Günü’nde rahatlıkla görebiliyorum.
1832 yılındaki basımı için yazdığı önsözde Hugo, bu romanı neden yazdığını anlatmış. Hugo’ya göre bir mahkûm, başka birinin canını almış olabilir fakat kanun koyucuları ve uygulayıcıları da aynı şekilde “kısasa kısas” zihniyetiyle bunu mahkûma uygulamak zorunda değildir. Müebbet hapis yeterlidir. Kitabın 23. sayfasında Hugo, “Gardiyanın yeterli olduğu yerde cellada gerek yoktur,” der. Müebbet hapiste mahkûm belki bir nebze iyileştirilebilir.
2. Abdülhamit devrinin ileri gelenlerinden olan Naim Efendi; kızı Saime Hanım, damadı Servet Bey ve torunları Seniha ve Cemil ile birlikte, babadan kalma geniş bir konakta otururlar.
Her pazartesi Seniha ile Cemil, çay toplantıları ve eğlenceler düzenlemektedirler. Naim Efendi her ne kadar eskiye sıkı sıkıya bağlı olsa da, bu tür eğlencelere çok sevdiği torunu Seniha’nın hatırı için katlanmaktadır. Cemil’in çok yakın arkadaşı olan Faik Bey de bu eğlencelere katılır. Konaktaki toplantılara Seniha ve Cemil’in hala torunu olan, romantik yapılı bir şair olan Hakkı Celis de katılmaktadır. Naim Efendi, konaktakilerle anlaşamadığı için sık sık kız kardeşi Selma Hanım’a giderek onunla dertleşir.
Münire ve Cemil Bey’in yalıları yan yana sahil kenarında bulunmaktaydı. Münire küçüklüğünden beri Cemil Bey’e hissettiği aşktan dolayı sık sık yalıya gidip geliyordu. Bu ziyaretlerde de Münire, kendinin bile anlam veremediği bir heyecana kapılır, saçının, başını düzeltir, onun dikkatini çekmek için elinden geleni yapardı. Ama bu dönem içerisinde istediği olmaz. Daha sonra, bir gün Hakkı Paşaların yalısında sünnet düğünü olur. Orada kendisinin hiç beklemediği bir şey olur. Cemil Bey Münire’nin gözlerinin içine bakarak “hep o şarkıyı” söylemeye başlar. Bu olaydan sonra Cemil Bey’in ailesi Münire’yi istemeye giderler, ancak beklenen olmaz. Babası Cemil Bey gibi hovarda birine kızını vermek istemez.
Reklam