Nevin İrem
@nevin_ireem
440 okur puanı
Temmuz 2020 tarihinde katıldı
Yine kendisi kısacık ama etkisi dev bir Ernaux kitabı...Belki de bir annenin ölümünün arkasından yazılan en nesnel aynı zamanda da en öznel kitap. Yazar annesinin ölümüne bir ağıt olarak yazmış adeta.Bir anne ile kızı arasındaki sarsılmaz bağı ,tezatlıkları,çatışmaları ,duygusal anları,hissedilip de dile dökülemeyen pişmanlıkları ,bir nevi ağıt niteliğinde anlatıyor yazar..yürekten öneririm
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ne zaman bir Uzak Doğu yazarı okusam aynı hisse kapılırım. İnsanın ruhunun inceliklerine dair derin bir bakış açıları vardır. Günlük, sıradan durumların ifade ediliş biçimi her zaman büyüleyicidir. Duygular ve deneyimler dolu dolu ele alınır, her kelime okuyucunun kalbine üflenen ince, ılık bir nefes gibidir. Büyünün anavatanı Uzak Doğu'dur.
Batan Güneş, konu içeriği olarak çok dikkat çekici bir eser değil. Buna rağmen, karakterlerin ele alınış biçimi olgun bir kaleme dikkat çekiyor. Karakterlerin kendi varoluş maceralarını, hayattaki sebeplerini ve motivasyonlarını okuyucuyla buluşturan bir eser olmasına rağmen olay örgüsünün pek heyecanlı işlenmediğini de ekleyelim.
yaşam ve ölüm arasında sarkaç ucunda sallanır gibi bir ritmi var öykülerin. deliliği gerçekten duyumsuyorsunuz. ince ince delirtilen kadınların kısacık ama kazara parmağa var gücüyle batan iğne deliğinin sızlatan acısı gibi hikayeler...
Feride Çiçekoğlunun vurucu, çarpıcı, ürpertici eseri. duygu seli yaşatan 14 hikayesi. Her biri başlı başına ilgi çekici .hepsinin tadı damağınızda kalacak diyebilirim.yazarı uçurtmayı vurmasınlar ile tanımıştım.İçime işlemişti satırlar. Aynı tat aynı çarpıcılık bu hikayelerde de var.
Kitap 198-1990 yılları arasını kapsayan hikayelerden oluşuyor. Korkuların, renklerin, seslerin yarattığı çağrışımlar ile yapılan zaman geçişleri kusursuz. Sizi bir anda o döneme yaşananların tam ortasına götürüyor. Feride Çiçekoğlunun görsel dili eşsiz. Mekanlar gözünüzün önüne bir tiyatro sahnesi gibi kuruluyor adeta. Yaşanan olayları kendi gözlem yeteneği ile zenginleştirip gözler önüne seriyor.
Hem felsefi hem de psikolojik esintileri fazlasıyla içeren bir kitap. Oscar Wilde'nin sanatçının özgür olması gerektiği, toplumsal beklentilerden uzak eserler üretmesi gerektiğini dile getirerek başlıyor. Shakespeare'in Hamlet'teki oedipus kompleksi üzerinden itaat, hazlar, üst benlik kavramlarını Freud'dan alıntılarla açıklıyor. Neden hayattaki en önemli hazlar yasak? Yasak olan hazlar üzerinde konuşmak, tartışmak itaatsizlik ise eğer Freud'un çiftdeğerlilik kavramına göre yasak olmayan hazları tartışarak ve düşünerek yasak hazları anlayabilir miyiz? Neden yasak olmayan hazları bu kadar göz ardı ediyoruz? Nietzsche'nin deyişiyle olmak ya da olmamak yasak veya yasak olmayan bir hazsa buna kim karar verdi? Yaratıcı veya anne baba neden hayatın tadını çıkarmayı yasak edecekleri canlılar yarattılar? Ve daha nice sorularla hem düşündürüp hem de anlaşılır bir dille ve bol örneklerle anlatıyor.
