nazlı
@nezestar
im a fountain of blood in the shape of a girl
12 okur puanı
Temmuz 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
psikolojik yönleri güçlü olsa da duygusal olarak bana hitap etmeyen bir romandı. ucu açık finali tatmin edici bulmadım. okunur ama unutulabilir. içime işleyen pek bir kısmı olmadı.
Reklam
en sevdiğim kitap, asla da yeri değişmez bende. basil en sevdiğim karakterdi, ruhu ruhuma değdi, söylediği cümleleri sanki ben söylüyormuşum hissine girdim. ben de birinden hoşlandığımda onun adını kimselere söylemek istemem çoğu zaman, bende kalsın onu benden başka kimse bilmesin isterim... sonu oldukça şaşırttı, böyle beklemiyordum. ama lord henry olmasaydı bu kadar trajikleşmezdi fikrimce. kendisine oldukça nefret besliyorum zaten
gregor gibi hissetmek bu hayatta yaşanılacak en büyük acılardan biridir sanırsam. bir böcek. genelde ne yaparız böcek gördüğümüzde? hiç düşünmeden bir ilaç sıkmaz mıyız üstüne? ya da ayağımızla üstüne basmaz mıyız? bu sırada çatır çutur ses çıkarken bir kere olsun içimiz acır mı? veya bir daha öldürdüğümüz o böcek hakkında düşünür müyüz? hayır tabii. işte gregor samsa, insanlar ona böyle hissettirdi. duyguları önemsenmedi, düşünceleri yok sayıldı, en önemlisi varlığını sildiler. tıpkı bir böceğe yaptıkları gibi, onun hakkında da bir daha düşünmediler.
ben de bazen kendimi yatakta doğrulup, kalkamayan bir hamam böceği gibi hissediyorum. belki de üstüme ilaç sıktılar, beni hareketsiz bırakan bu oldu. ya da birkaç uzvumu kopardılar. kim bilir?
kitap boyunca hem fugui'den nefret edip hem de ona bazı yerlerde acıdım. nitekim hepimiz insanız, yeri gelir yanlış da yaparız doğru da. tabii bu fugui'nin eşine ve ailesine yaptıklarında onu aklamaz, ama yine de içimdeki merhamet duygusu ona bir yerlerde acımadan edemedi, çünkü o da bir insan. hikayeyi okurken farklı duygulara girip çıkıyorsunuz, ama duygularınızın stabil kaldığı bir bölüm var, çok üzücü bir bölüm. yüreğimi aldı götürdü, kitabı bitirdim ama ben hala o sayfa da kaldım diyebilirim. bence okuyanlar hangisi olduğunu anladı:) uzun lafın kısası, fazla realistik, toplumcu ve yürek burkan bir kitap. hüngür hüngür ağlamak istemiyorsanız okumayın:))
anakarakterin o ince, nahif, sakin ve kibar havası beni kendisi hakkında düşündürmeden edemedi. böyle ince ruhlu biri gerçekten de var mıdır diye düşündüm. sevdiği kadın bir başkasını seviyor ve o ona ilişkisi konusunda yardımcı olmaya çalışıyor; ne kadar güzel bir ruhtur bu, içinde hiçbir kötülük, kin olmayan... aynı şekilde nastenka, onu da çok sevdim. kitabın içine girip ona sarılmak istedim, derinden hissettim onu. sonu her ne kadar hüzün olsa da, böyle bitmesi gerekirdi. aksi halde gerçekçiliği kalmazdı
Reklam