O da kadınların çoğu gibi tümüyle başkalarının ruh halinden beslenirdi.Arzulandığı zaman güzeldi, zeki insanların arasında nüktedandı, gururu okşandığında kibirliydi, sevildiği zaman aşıktı.Ondan çok şey istendikçe o daha fazlasını verirdi.Ama onunla kimsenin konuşmadığı, onu kimsenin görmediği, duymadığı, arzulamadığı yalnızlığı sırasında çirkinleşmiş, sersemleşmişti, çaresiz kalmış ve mutsuz olmuştu.O ancak yaşamın içinde canlanırdı, yalnızlıkta çöküp gölgeye dönüşürdü.