Tanrı sınamak istediğinde beni,
Dert verip dermanımı kesseydi,
Binbir türlü sıkıntı, utanç yağdırsaydı
Göklerden şu çıplak kafama,
Boğazıma kadar beni gömseydi yoksulluğa,
Tutsak edip kırsaydı bütün umutlarımı,
Bir damla huzur bulabilirdim yine de
Ruhumun bir köşesinde.
Ama hayır, küçümseyen dünyanın
Durmadan beni gösteren parmağı
Değişmeyen bir alay konusu ediyor beni.
Buna da katlanabilirdim; dayanabilirdim buna da.
Ah benim ruhumun sevinci!
Bu huzur gelecekse her fırtınadan sonra
Varsın kopsun kasırgalar ölümü diriltinceye kadar!
Varsın güçlükle yol alan gemi
Tepelere tırmansın Olympos kadar yüksek dalgalarla
Ve sonra cenneti cehennemden ayıran uçurum derinliğine insin!
Ölüm en büyük mutluluk olurdu, eğer ölseydim şimdi;
Öyle mutluyum ki şu anda
Bu huzuru duyacağımı sanmam geleceğin bilinmeyen yazgısında.