Alish Niftaliyev
@niftaliyevalish
University of Exeter
Bakü, 22 Ağustos 2000
24 okur puanı
Haziran 2021 tarihinde katıldı
Uzun zamandır Jack Londondan bir kitap okumak istiyordum ve Vahşetin Çağrısı bunun için çok ideal bir başlangıç oldu. Genel olarak Amerikan/İngiliz edebiyyatında rastladığımız kuru dille anlatım tarzını geçersem çok akıcı ve enteresan bir kitaptı. Bir köpeğin gözünden vahşi hayatı anlatması, sıcak ev ortamından vahşi bir ortama alışması ve insanların köpeğe davranışlarını çok detaylı anlatmış.
Kitabı okuduğum sürede kendime sorduğum soru şuydu: acaba bir köpeğin hayatını okumanın nasıl bir faydası ola bilirki? Ama kitabın sonlarına geldiğimde, köpeğin vahşi hayata nasıl alışması ve ortamın şartlarının bir hayvanı nasıl değişmesi bana insanları hatırlattı. İnsanlar olarak her ortama alışma özelliğimiz bana göre en büyük hediyemiz olmalı. Zor şartların var olduğu bir ortamın sebep olduğu değişimler de hayatımızın geri kalan kısmında bizi etkiler ve aldığımız kararlarda önemli role sahiptir.
Aynen bir askerin uzun ve kanlı bir savaştan sonra tamamen değişip farklı bir insan olması gibi, köpeğin de zor şartlara nasıl alışarak değişmesini görmek hem üzücü, hem de hayatın gerçekleri dediğimiz taraflarından biri. Biolojiye bakarsak insanlar hayvanlar sınıfına aittir ve doğaldır ki, insanlar da şartlara uygun olarak hayatını değiştiriyor ve buna uygun haraket ediyor. O yüzden bana göre bu kitaptan çıkaracağımız en büyük ders şartlar ne olursa olsun, hayata alışmak ve kurallarına göre oyanamanın gerekli olduğudur.
Kitabı yabancı bir YouTuber-ın tavsiyesinden sonra okumaya başladım. Eğer bir şeyler yapıyorsanız ve bu yaptığınızı ortaya çıkarmakta zorluk çekiyorsanız kesinlikle bu kitap yardımcı olacaktır. Akıcı bir dille, çok fazla uzatmadan yazılmış bir kitap. Kişisel gelişim kitaplarında çok sık rastladığım defalarca aynı fikri tekrarlama gibi bir problem yoktu, en önemlisi de bu. Kısa ve net. Bana çok uzun süre yardımcı olacak bir kitap oldu. Özellikle yaratıcı işler yapıyorsanız kesinlikle okumanızı tavsiye ederim.
Victor Hugo - Notre-Dame’ın Kamburu
Neçə gündür oxuyub heç cür bəyənə bilmədiyim əsəri axırı ki bitirdim.Bizim insanlar Notre Dame Katedralı yananda o qədər qəm dəryasına qərq olmuşdular ki az
Elə seriyanın ikinci kitabını bitirmişkən digər kitabın da çox qısa olduğunu görüb başlamışdım.Düzü birinci və ikinci kitab qədər təsirli olmasa da özünəməxsus məqamları var idi.
Süjet xətti də daha az dinamik idi.Amma baş obrazın həyatında baş verən hadisələr uşaqlıq illərinə nisbətən daha ağır idi.Bu baxımdan əsərdəki dinamikanın azlığı başa düşüləndir.
Kitabda bəyəndiyim tərəf isə Vasconcelosun bioqrafiyasına qısa da olsa toxunulmuş olmasıdır.Yazıçı haqda daha çox məlumatlandım və müəyyən məlumatlardan sonra daha çox rəğbətim yarandı.Gələcəkdə başqa kitabını oxumağı düşünməsəm də uşaq ədəbiyyatı üçün dəyərli yazıçı olduğunu vurğulamalıyam.
Yorğun günlərimdə ağır və çox düşündürən kitablardan qaçdığım üçün belə bir axıcı əsər seçdim.Düzü 2 həftəyə bitirdim vaxt azlığından.Şeker Portakalının davamı olan bu kitab mənə nədənsə daha təsirli gəldi.Bilmirəm, bəlkə də uşaqlıqdan yeniyetməliyə və daha sonra gəncliyə keçmək daha təsirli bir prossesdir.
İnsan mütləq arxada nələrisə buraxmalı olur.Bunu isə bizdən həyatımızın daha da irəliləməsi alır.Yəni zaman bəhanədir, geridə buraxmağı da çox vaxt özümüz seçirik.
Əsərin sonluğu xüsusilə təsirli alınıb, sondakı monoloq isə əsəri əla tamamlayıb.Ümumi oxumaq üçün maraqlı əsərdir, biraz gündəlik qayğılardan uzaqlaşıb uşaq dünyasına da keçmək lazımdır.Tarix müəlliməm bizə deyirdi ki “Böyüməyin uşaqlar, elə belə də qalın”. Kitabı oxuyanda və indiki hala baxanda çox yaxşı başa düşürəm bunun niyəsini...
