"Öyle anlar vardı ki, içimizde iz bırakarak tüm yaşam bir mercekte odaklanan güneş ışığı gibi o ana, sonsuza dek odaklanırdı. Kim bilir, kaç yıl yaşarsa yaşasın, belki de insan yalnızca böyle anlarda yaşar."
(Erkek) yazarın ihtiyaçları karşılanıyor, duygusal bağları işinin yanında geri planda kalıyor, bencilliği sorgulanmıyor, özgürlüğü hiçbir şekilde kısıtlanmıyor. Sizce de muhteşem gelmiyor mu kulağa?