Nihayet! İletileri

kar yağıyordu... günlerdir.. aylardır... sabah-akşam... bense sıcak topraklardan geliyordum... ilk defa kara kışı görüyordum... ve ilk defa bir sevgilim olmuştu... o gün hastaydı, iş biter bitmez eve gitmişti... oysa normalde hep yanıma gelir beni beklerdi.. özlemiştim iki saatte... ve kar yağıyordu... bir arkadaş yöresel birşeyler getirmişti bize yemek için... ama o yoktu... ben de dağıttım hepsini... ah bir uyansa... meraktan ölecektim... arasa mıydım... ya uyandırırsam... saatler de geçmek bilmiyordu ki... ve kar yağıyordu... nihayet beklediğim mesaj geldi... uyanmıştı, biraz daha iyiydi... yemek yemesi gerekiyordu... ama yalnız ve hastaydı... konuştuk, iş bitiminde dışarıdan yemek götürecektim... kapıdan yemeği verecek, bir yüzünü görüp dönecektim... hala kar yağıyordu, ben yürüyordum telefonla konuşa konuşa... gelirken kendine de yemek al beraber yiyelim diyordu... kim? ben? hayatı daima töreye göre yaşayan ben, sevdiğim bile olsa yalnız bir hanımın evine gireceğim? asla... nihayet anlaştık... iki yemek alacağım... biri ona, biri bana... ona yemeğini kapıdan verdikten sonra ben kendi yemeğim ile kendi evime gideceğim... böylece aç kalmayacağım, ve o da rahat edecek... ne güzel yürekli bir kızdı...

Şiir

Hiç Kimse

@B3g1n4g41n·

Dans

“Arkada John Wasson’ın Caravan parçası yükseliyor. Uzun bir giriş boyunca siyah gömlekli adam, mavi kadife elbiseli kadını farklı sahne geçişleriyle kovalıyor ve onu pistin ortasına dek sürüklüyor. Üflemeli çalgıların girmesiyle etraftakiler çekiliyor ve sahne tamamen ikiliye kalıyor. Yanağındaki benle dikkat çeken kadın, kaçıyormuş gibi davransa da adamın ısrarlı ilgisi karşısında gardını düşürüyor. Bir süre bakışarak dans ettikten sonra kadın elini uzatıyor. Adam, kadının elini nezaketle öpüyor. Öpücükler dirsek içinde duruyor ve nihayet adamın kadının alnına kondurduğu son dokunuşla şarkı noktalanıyor. There's something about this song that makes me want to chase relentlessly with love.”

Alıntı