Nil Danışmaz
@nildanismaz
Akademisyen
Doktora
İstanbul
9 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
İçimdeki Müzik ile bu kadar geç tanıştığıma gerçekten üzgünüm. Çünkü uzun zamandır bir kitap beni hem duygusal olarak bu kadar etkileyip hem de bu kadar düşündürmemişti.
Kitap, serebral palsi nedeniyle konuşamayan ve bedenini kontrol etmekte zorlanan Melody’nin hikâyesini anlatıyor. Fakat hikâye ilerledikçe anlıyoruz ki Melody’nin asıl mücadelesi hastalığıyla değil, insanların onu anlayamamasıyla ilgili. Herkes onun hiçbir şeyi anlamadığını düşünürken, aslında olağanüstü bir hafızaya, güçlü bir zekâya ve anlatmak istediği kocaman bir dünyaya sahip olduğunu görüyoruz. Bu yönüyle kitap yalnızca bir çocuk hikâyesi değil; empati, önyargı, kapsayıcılık ve “sesini duyuramamak” üzerine çok güçlü bir anlatı sunuyor.
Kitabın dili ise en sevdiğim yanlarından biri oldu. Çok sade, akıcı ve içten bir anlatımı var. Yer yer çocukça bir samimiyet taşısa da duygusal derinliği oldukça güçlü. Özellikle Melody’nin iç sesi o kadar gerçek ve etkileyici yazılmış ki bazı bölümlerde insanın boğazı düğümleniyor. Yazar, okuru acındırmaya çalışmadan duyguyu geçirebiliyor; bence kitabın en büyük başarısı da burada.
Kitap bittiğinde geriye yalnızca Melody’nin hikâyesi kalmıyor. İnsan, günlük hayatta ne kadar hızlı yargıladığını, farklı olanı ne kadar kolay görmezden gelebildiğini de düşünmeye başlıyor. Bu yüzden İçimdeki Müzik’in yalnızca çocuklar için değil, yetişkinler için de mutlaka okunması gereken kitaplardan biri olduğunu düşünüyorum.
Reklam
Eren Gürleyük'ün anlatımındaki en dikkat çekici yanlardan biri, yüksek sesli bir dramatizme ihtiyaç duymadan huzursuzluk yaratabilmesi. Cümleler sakin ilerliyor fakat o sakinliğin altında sürekli büyüyen bir gerilim hissi var. Okur, karakterlerin yaşadığı kırılmaları yalnızca okumuyor, aynı zamanda onların içine sıkıştığı duyguları da hissetmeye başlıyor. Kitabın adı olan "eşik" kavramı da burada çok katmanlı bir anlam kazanıyor: bir kararın eşiği, bir yüzleşmenin eşiği, değişmenin ya da değişememenin eşiği...
Bununla birlikte, kitapta bazı öykülerin oldukça kısa tutulmuş olması zaman zaman okurda eksiklik hissi yaratabiliyor. Özellikle güçlü bir atmosfer kuran kimi metinler, tam derinleşmeye başlamışken hızlıca sona eriyor. Bazı karakterlerin iç dünyasını biraz daha uzun takip etmek ya da öykülerin bıraktığı duygunun daha fazla açılmasını görmek mümkün olabilirdi. Bu durum kitabın ritmini tamamen bozmasa da, bazı öykülerin "tam anlatılmamış" hissi bırakmasına neden oluyor.
Yine de Eşik, çağımız insanının görünmez yalnızlıklarını, alışılmış hayatların içindeki kırılmaları ve modern düzenin birey üzerinde kurduğu baskıları güçlü biçimde hissettiren bir kitap.
Güneşsiz Diyarlar Makamı 12 öyküden oluşuyor. Her biri kısa ama etkisi uzun süren hikâyeler... Kalemi güçlü, dili oldukça sade ve akıcı. Tam da bu yüzden anlatılanlar daha doğrudan, daha sarsıcı bir yerden geçiyor insana. Her bir öyküde toplumun "öteki" diye kenara ittiği hayatlara yaklaşıyorsun. Okurken bazen bir yere değiyorsun, bazen sadece uzaktan bakabiliyorsun; çünkü bazı hayatlar o kadar ağır, o kadar sahici ki, insan ancak mesafesini koruyarak okuyabiliyor. Ama her hâlükârda, her hikâye içte bir iz bırakıyor.
Bazı kitaplar vardır; sayfaları çevirdiğinizi fark etmezsiniz. Su gibi akıp gider. Kitap buluşmalarımız sayesinde tanıştığım Sinem Sal'ın Mihrap'ı, benim için tam da öyle bir roman oldu. 12 Eylül'ün gölgesinde, babasını kaybeden küçük bir kız çocuğunun dünyasına giriyoruz bu romanda, onun kalbinden geçerek anlatılan bir hikâye... Mihrap'ın yasla, kayıpla ve hayatla kurduğu o kendine özgü ilişkiyi okurken insan bir yandan içi sıkışarak ilerliyor, bir yandan da onun çocuk kalbine hayran kalıyor. Okurken yer yer dönemin ağırlığını, kaybın sessizliğini ve bir çocuğun yasını hissettim. Ama aynı zamanda çocukluğun o tuhaf direncini, hayata tutunma biçimini de. Bazı sayfalarda gözyaşlarıma hâkim olamadım, bazı yerlerde ise o çocuk aklının kurduğu dünyaya gülümsedim. Böyle kitapları seviyorum ben; insanı sarsmadan, zorlamadan ama içinden bir yere dokunarak ilerleyenleri. Mihrap benim için öyle bir kitap oldu. Ben çok severek okudum. Listeme iyi ki girmiş dediğim kitaplardan biri oldu.
Ne zamandır burada kitap paylaşmıyordum. Sanırım yeniden başlamak için doğru kitabı bekliyormuşum. Artık profilimde daha çok kitap göreceksiniz. Ve bu yeni başlangıca küçük bir pozitif ayrımcılık yakışırdı. İlk paylaşımım; dostluğuna ve emeğine yakından tanıklık ettiğim, göz bebeğimiz Duino Kitap'tan.
Tuğba Turan'ın kaleminden çıkan Safranbolu'da Bin İkinci Gece, masalın gölgesinde dolaşan ama hakikatten kaçmayan bir roman. Bir şehrin belleğinden geçerek anlatıyor hikâyesini. Mübadeleyle başlayan bir kırılma, evlerin içindeki sessizlikler, yıllarca konuşulmamış olanlar Aileyi güvenli bir alan olmaktan çıkarıp yüzleşmenin mekânına dönüştürüyor. Bu romanda herkes bir şey saklıyor, herkes bir şey taşıyor. Söz bazen şifa, bazen yük, bazen de bir hesaplaşma. Ve anlıyorsunuz ki bazı gerçekler ne kadar ötelenirse ötelensin, bir gece mutlaka kapıyı çalıp kendini hatırlatıyor.Masalla gerçeğin iç içe geçtiği, güçlü karakterlerle örülmüş bir roman okumak isteyenler için güzel bir eşlikçi. Benden gönülden tavsiye.
