Selam Bu sıralar okuma tempom yavaşladı. RS ye girmekten korkuyorum Planlarımın gerisinde kaldım C-dramalara kafayı takmış durumdayım, sanırım bu durum da etkiledi beni Biraz kafamı boşaltmak ve farklılık olması adına bugün bir #manga bitirdim
Japon illüstratör Mato ve Fransız yazar Mr Tan ' dan #ningyo . İlk defa bu ikilinin bir mangasının okuyorum. Bir saatte bitirdim. Mitolojiden ilham alınmış.
Ningyo, Japon mitolojisinde derin denizlerde yaşayan, insan-balık karışımı bir yaratıktır. Eti yendiğinde ölümsüzlük veya uzun yaşam getirdiğine inanılır, ancak yakalanması felaket veya şanssızlık getirdiği söylenir. Kitapta ise Ningyo bir sirenin ismi.
Kai'nin abisi başarılı , mutlu bir evliliği ve bir çocuğu olan biridir. Ancak bir gün onun int*harı ile tüm aile yıkılır. Bildikleri kadarıyla abisinin bir derdi yoktur, ailenin gözbebeğidir. Nedenlerini öğrenmek için "Ağaç Denizi" veya "Kendini Öldürenler Ormanı" olarak bilinen Aokigahara ormanına gider.
Ormanın derinliklerine ilerleyince patikanin bitiminden sonra yolunu şaşırır Kai. Buralarda orman değişmiştir sanki.Bir ses duyar sonra da mistik bir yaratık ile yolu kesişir...
Kai aradığı cevapları bulabilecek midir?
Bu yaratık insan ne istemektedir?
Kai bu ormandan canlı çıkabilecek midir??
Kitaptaki çizimleri çok beğendim. Umudun önemini vurgulayan bir konusu var ancak biraz daha derinlikli olarak konunun işlenmesini isterdim.
"Umut da umudu çeker"Duygu ve Düşünce
Ningyo'nun bana hissettirdiği,ne kadar karanlık olursa olsun, insanın içinde bir yer hep devam etmek ister. Umut bazen çok küçülür ama hiç tamamen kaybolmaz.
Belki de en önemli şey budur,her şeye rağmen o küçük umudu bırakmamak.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Kesinlikle çizerin bir diğer mangası olan Ningyo'dan daha iyiydi. Su gibi aktı ve keyifle okudum. Değişik olmasa bile beğendiğim bir tür. Japon efsanelerinden biri Jizo. Bu heykellerin insanların ruhlarını koruduğuna inanılırmış. Duygu yüklü ve karanlığın hep olduğunu ama istersek tüm olumsuzluklara rağmen aydınlığı bulabileceğimizi anlatıyor. Sevgi herşeye yeterlidir. Gerçekten kalpten sevmek ve dilemek.
Ünlü Aokigahara, diğer adıyla intihar ormanı olarak anılan ormanda abisinin haberini alan küçük kardeşin sebebini öğrenmek isteyerek buraya gelişini konu alıyor.
Konu itibariyle enteresan başlayıp, ormanın tanrıçalarıyla orta ayar seyreden bir mangaydı.
Mangalarda yorumlarımı çok uzun tutmuyorum. Nitekim zaten tek bir manga olmasından dolayı mı bilmiyorum ama konusu itibariyle daha farklı bir şekilde ilerleyebilirdi. Sanki herşey bir anda oldu ve son kısma geldim gibi hissettim. Son bölümde verdiği mesaj güzeldi. Umut ve yaşamak.
Bu mangayı yazarın bir diğer eseri olan Ningyo'yu okuyup "Bu yazardan daha fazlasını okumaya ihtiyacım var!" Diyerek aldım ve tek oturuş yapıp bitirdim. İki manga da birbirine kurgu olarak olmasada ana fikir olarak çok benziyorlar. Mr. Tan eserlerinde sevgiyi ve umudu vurgulamayı çok seviyor ve bu bileşenleri çok çok güzel bir kalemle kullanmayı da başarıyor.
(Eserin sanatçıları çizeri olan Mato ve senaryo yazarı olan Mr. Tan)
Evinin yolunu kaybeden Aki'yi panellerde ilk görüşümde arkadaşları tarafından dışlanan bir çocuk olduğunu düşünmüştüm. Önünde ki boş alanda top oynayan bir kaç çocuk vardı ve kendisi ağlamaklı bir halde bankta oturuyordu. Daha sonra yanına Jizo adlı bir çocuk geldi ve ona evinin yolunu kaybettiğini söyledi. Jizo ona yardım edeceğini söyledi, ama ona hangi konuda yardım edecekti? Aki evinin yolunu gerçekten kaybettiği için mi bulamıyordu?
Aki olanlara bir türlü anlam veremiyordu, ne ışığın ulaşamadığı yerlerde bile farkedilecek kadar karanlık olan yamyam bir cadının varlığına, ne de havanın yeni gündüz olmamışçasına yeniden kararmasına, ne de insanların onu duymayışına.
Toplam 2 eserlerine bakıldığında bu yazar ve çizerin birlikte çalışıyor olduklarını düşünüyorum. Kalemlerinden ve çizimlerinden daha fazla eser okumak istiyorum.
Tavsiye üzerine almıştım ama maalesef beğenemedim. Belki çok beklenti oluşturduğumdan bilmiyorum ama bence çok basit bir anlatımı ve basit bir hikayesi vardı. Beş puan bile vermeyecektim ama çizimlerini, kapağını falan çok beğendim o yüzden verdim. Belki yaşı küçük okuyuculara hitap edebilir ama beni hiç tatmin etmedi. Sığ geldi maalesef. İntihar gibi bir konuya değinerek başladığı için de küçük yaşlara öneremediğim için tavsiye edeceğim bir kitap olmayacak. Gerçi bu konuyu bile o kadar önemsiz bir şekilde anlatıyor ki etkilenilir mi bilmiyorum. 14-16 yaşlarında belki okunabilir. İlla da okumak isteyen, merak eden, ben buna para vereceğim diyen varsa beklentisini en aşağı çekip öyle başlamasını tavsiye ederim.