Nur YAŞAR
@nnuurr
Yüksek Lisans
56 okur puanı
Ocak 2018 tarihinde katıldı
2. Abdülhamit'in en ele avucu sığmaz oğlu Abdulkadir Efendi'nin eşi Macide hanımın hatırlarını içeren aslında ilk Macaristanta Macarca yayınlanan sonradan Türkçe'ye çevrilen kitaptır.
Kitap Macide hanımın hayatını açıkça kendi bakış açısıyla yazmış sıklıkla Abdülkadir Efendiye bu kadar da olmaz yok artık daha neler minvalinde düşünceler sunmamızı sağlıyor. Ama bu kitapta saray entirikalarını inceliyoruz demek çok mantıksız bence Macide hanım hiç sarayda yaşamamış Sultan Abdülhamit'i bir kez görmüş kayınvalidesi Bidar Sultan'ı bile ilk oğlu doğduktan bir süre sonra görmüştür.( Sultan Abdülhamit de Bidar Sultan da Macide hanım evlenmezden çok önce oğulları Abdülkadir Efendi ile görüşmeyi kesmiştir) Kitap bence genelde Abdülkadir Efendi'nin kişilik sorunları, eş ve aile babası olmayı bilmemesi, narsist kişiliği ve kadınlara karşı bitmek bilmeyen iştahının anlatıldığı anılardır.
5/10
7 günde okudu
·Okunma: 03 Haziran 2026 00:00
·2026 26. kitabı
Okumadan önce çok fazla etrafından duyduğum ve duyduğum içinde ön yargılı olduğum okumaya başladığım ilk etapta 'bu muydu yani, ne bekliyordum ki' diye düşündüğüm sonlara doğru kendine beni gittikçe bağlayan ama E. Ye karşı aşkını betimlemeye başladığında sıklıkla buz gibi soğuduğum 'bu insanlar bu kadar aşık olmayı nasıl başarıyor ya' diye düşündüren ama sıklıkla olay örgüsü de ileri geri yaptığı için çok fazla düşünemeden dikkatimi toplayan güzel bir kitaptı.
Hayata devam etmişti.
45 yaşındayken kendini asarak öldüren Esme'nin varoluş hikayesinin yanında anneannemin hikayesi bir hiçti.
57 yaşında beyin kanamasından ölen anneannemin varoluş hikayesinin yanında annemin hikayesi hiçti.
76 yaşında annesi gibi beyin kanamasından ölen annemin varoluş hikayesinin yanında benim hikayem bir hiçti.
Benim varoluş hikayemin yanında Eyşan'ın hikâyesinin HİÇ ya da onun hikayesinin yanında benim hikayemin HİÇ olup olmadığını bilmiyorum. Öğrenmek istemedim.
Bu cümleleri sıklıkla hepimiz düşünmüşüzdür aslında ama burda karakterin bu kadar geçmişini ve anılarını hatırladığı eleştirdiği incelediği kişilerden sonra çok anlamlı bir yerde söylenmiş güzel bir çıkarımdı. Bunu da anmadan geçmek istemedim.
