İstanbul çok değişik bir memleket. Akşam nöbete geliyorum. Metrobüsün oradan sokağa yayan gireceğim baktım dönemeçten dönen bir adama başka birisi bağırıp sövüyor, yoluma devam ettim baktım belki yirmili yaşlarda üniversite çağında genç bir kız neşeli neşeli telefonda biriyle konuşuyor o sırada da yoldan bir araba geçiyor ve arabadaki adam yanındaki artık sevgilisi mi karısı mı bilmem arabayı sürerken kıza sinirli sinirli bakıyor, neyse sonra aradan döneceğim yolun kenarına arabalar yanaşmış diye hâliyle yol daralmış. Gidiş yönünde arabalar bir hışımla geliyor gidiş yönünde arabalar bir hışımla gidiyor sonra trafik tıkandı. Biri çıkacak mı diye bakarken arkadan da bir servis aracı dayandı. Sonra ne oldu bilmiyorum. Durduk yere milletten dayak yemediğim için Allah'a hamd ve senalar olsun 😀
Bayram, Her Kalbin Kendi Kurbanıdır...
Bugün sokaklarda dolaşan o tanıdık telaş
Her kapıya aynı duyguyla uğramıyor
Takvimin üzerine yazılan o kutsal gün
Her insanın omzuna başka bir ağırlık bırakıyor
Bir evin içine sıcak bir ekmek kokusu gibi yayılırken
Başka bir evin duvarına uzun bir sessizlik asıyor
Bayram dediğimiz şey
Aynı göğün altında yaşayan herkesi aynı şekilde ısıtmıyor
Kimi için çocuk seslerinin büyüttüğü güvenli bir liman oluyor
Kimi için gün boyu geçmeyen ağır bir gölgeye dönüşüyor
Sabah erkenden uyanan ailelerin evlerinde
Hayat bütün yorgunluğuna rağmen yeniden kuruluyor
Mutfaktan yükselen tanıdık kokular
Koridorlarda koşan çocuklar
Birbirine yetişmeye çalışan anne babalar
Aynı sofranın etrafında çoğalan kahkahalar
İnsan bazen sadece aynı masaya oturabildiği için bile şükrediyor
Çünkü hayat
Bir arada kalabilmeyi bile zamanla büyük bir mucizeye çeviriyor
Ama aynı sabah
Hemen birkaç sokak ötede
Başka bir sessizlik başlıyor
Bir zamanlar aynı bayram sofrasında göz göze gelen insanlar
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ermeni kökenli bir insan "Cildiyeci Kolsuz Agop"
İstanbul'lu her bireyin mutlaka yolunun düştüğü...
Yolu düşmese de namını duyduğu...
Tıp dünyasının çok önemli ismi Prof. Dr. Agop Kotoğyan
yani meşhur ‘Cildiyeci Kolsuz Agop'u kaybettik.
D.21 Kasım 1937 - Ö.13 Şubat 2018
Hayatına şöyle başlayabiliriz...
Agop’un babası Kirkor Kotoğyan, 1911 doğumlu. 1915 yılında, yani Anadolu’daki o büyük kaos döneminde henüz dört yaşındayken babasını kaybetmiş. Köyünü basan çeteler köydeki tüm erkekleri öldürmüş. Küçük Kirkor’u annesi, onu madendeki mağaralara kaçırarak kurtarabilmiş. Sonra da bir yakınlarının yanına sığınmışlar. Olaylar yatışıp saldırılar durunca yanmış, yıkılmış, talan edilmiş köylerine dönebilmişler.
Kirkor Bey, 25 yaşındayken Yozgat’ın İğdere Köyü’nde yaşayan Makruhi Hanım’la evlenmiş. Aile 1938’de İstanbul’a gelmiş ve Samatya’ya yerleşmiş. Bir yıl sonra da ilk çocukları Agop, İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi’nin Cerrahpaşa’daki hastanesinde doğmuş. Dünyaya gözlerini açtığı, ilk görüntüleri, ilk sesleri duyduğu bu hastane ile ömür boyu sürecek kader birliği de böylece başlamış.
Babası Kirkor Bey, inşaatlarda kalfa olarak çalışır, annesi de Samatya yakınlarında bir fabrikada işçilik yaparmış.
KOLUNU PRES KAPTI
Çok yoksullarmış. Küçük Agop, Samatya Sahakyan Ermeni İlkokulu’na başladığı yıl, babası ona bir ceket almış. Bir bahar günü arkadaşlarıyla Samatya sahilinden denize girip çıkmış ve bir bakmış ki ceketin yerinde yeller esiyor. Anasından bir ton dayak yediği gibi tam üç yıl boyunca da ceketsiz kalmış. ‘Bana yeni bir ceket almaları mümkün değildi. Ekmeği karneyle alıyor, aylarca et ve şeker yüzü görmüyorduk’ diye annesinin köteğine hak veriyor şimdi.
Küçük Agop, daha ilkokuldayken işe başlamış. Mezun olduğu yıl bir gümüş atölyesinde çalışıyormuş. Sıcak, çok
"Bu failin, haremini ziyaret etmek için ormana dönebileceğini söylemiştiniz."
"Evet" dedi Zucker. "Bu yüzden Stone Brook'taki nöbete devam edilmelidir."
"Peki hareminin kaybolduğunu görünce ne olacak? "
Zucker bir an durdu. "Bundan hiç hoşlanmayacaktır. "
Konuşulanlar Rizzoli'yi ürpertiyordu. Bu cesetler onun sevgilileriydi. Sevgilisi elinden alınan bir erkek nasıl tepki verebilirdi?
"Çılgına dönecektir." dedi Zucker. "Sahip oldukları elinden alındığı için öfkeye kapılacaktır. Ve de yerine yenilerini bırakmak için hemen işe koyulacaktır. Yani tekrar ava çıkacaktır." 
Çırak 
Tess Gerritsen
Çırak Tess Gerritsen