irem
@nocontextirem
devrik ve devirsiz
merhabalar,
kitabın yazıldığı döneme kısaca değinerek başlamak istiyorum. yazar Yu Hua, çocukluğunda Mao döneminde yaşanan Kültür Devrimi’ne şahitlik ediyor. bu dönemde Mao’nun acımasız zulmünü ve onda bıraktığı etkileri açıkça anlatıyor. eser, yazıldığı dönemi tüm gerçekliğiyle yansıttığından dolayı Çin’de yasaklanıyor. nitekim sonraları filmi çıkınca onu da yasaklıyor devlet; kendi kirli geçmişleriyle yüzleşmekten imtina ettikleri için.
gelelim Yu Hua’nın bunları nasıl anlattığına: Çin’de köylerde gezip köylülerden dinlediklerini derleyen bir halkbilimcinin, eserin başkahramanı Fugui ile yollarının kesişip Fugui’nin hikâyesini anlatmasıyla başlıyor.
oldukça zengin bir ailede doğan Fugui, tüm parasını kumarda kaybettikten sonra bir ömür fakirlikle sınanıyor, türlü zorluklar çekiyor. ancak asıl yıkım, tüm bu yoksulluğun içinde ülkedeki politik olaylar, açlık, kıtlık ve sefaletle geliyor. Fugui tüm bunlarla ailesiyle birlikte mücadele etmeye çalışırken tek tesellisi annesi, eşi ve çocuklarıyla bir arada olmasıdır. fakat ne yazık ki Fugui’nin ailesi dağılıyor; sevdiklerinin hepsini tek tek kaybediyor. tüm bunlara rağmen Fugui acılara sabırla direniyor. yaşamanın sadece var olmaktan ibaret olmadığını, acılarla mücadele etmek olduğunu gösteriyor bize.
Fugui’nin dilinden bu acıları dinlemek beni derinden sarstı, bazı sayfaları gözyaşları ile okudum. tüm bunların gerçek yaşam deneyimlerinden öykünerek yazılmış olduğunu bilmek, kitabı bitirmeme rağmen hâlâ buruk hissettiriyor.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
eser, yoksul bir denizci olan martin eden’in, sınıfsal olarak kendinden üstün olan ruth’a âşık olmasıyla; martin’in verdiği sınıfsal mücadelesinden, hayal kırıklığı ile neticelenen aşkından, yalnızlığından ve varoluşsal sancılarından bahsediyor.
kısaca özetleyecek olursak, kitabın gidişatı şöyle: martin eden, âşık olduğu ruth’a layık olabilmek için gece gündüz okuyup kendini geliştirmek ister. gerçekten de bu azmi işe yarar; martin sonunda içindeki yazma tutkusunu keşfeder ve yazarlığa merak salar. böylece artık tek işi yazı yazıp satmaya çalışmak, bundan para kazanmak ve ruth ile evlenebilmektir.
ancak ruth’un ailesi, martin’i alt tabakadan ve yoksul olduğu için kabullenmez; evlenmelerine karşı çıkar, kızlarını martin’den soğutmaya çalışır. ruth bu yüzden martin’e yazarlık sevdasının ona para getirmeyeceğini söylese de, martin yayıncılardan kitapları için olumsuz mektuplar alsa da buna rağmen yazmaktan vazgeçmez.
sonunda ümidini kaybeden ve ailesinin baskısına dayanamayan ruth, martin’i terk eder. bu hayal kırıklığı martin’i çok sarsar; fakat yine de yazmaya devam eder. sonunda kitapları için olumlu sonuçlar alır, çok ünlü ve çok zengin bir yazar olur. ruth bu yüzden tekrar martin’e dönmek istese de martin kabul etmez, çünkü sevginin de aşkın da koşullu olduğunu öğrenmiştir. artık herkes onu sevmeye başlasa da martin bunun çıkar uğruna olduğunu anlayınca her şey ona anlamsız gelmeye başlar ve sonunda denizci martin eden bir okyanusta intihar eder. :’)
martin eden’in mücadelesinden insan ilişkilerinin çıkar üzerine kurulduğunu, para ve şöhretin hiçbir zaman mutluluk getiremeyeceğini görüyoruz. yazar jack london bu konuları martin eden’in içsel çatışmalarına ve psikolojik yönüne ağırlık vererek çok güzel bir şekilde anlatmış. gönül rahatlığıyla tavsiye edebileceğim
yazarın sade bir dil ile aktardığı çizgili pijamalı çocuk aslında çocuk öyküsü değil, ikinci dünya savaşını ve nazi ideolojisinin acımasız zulmünü anlatan, trajik sonla biten bir roman. kitapta, yahudi kampına yüksek rütbeli bir asker gönderilir yahudilere zulüm yağdırması için, bu askerin dokuz yaşlarında bruno adında bir oğlu vardır ve bruno yahudi kampında tel örglerin ardında shmuel adında bir çocuk ile ailesinden gizli konuşmaya başlar, zamanla arkadaş olur. arkadaşının yahudi kampındaki trajik yaşamından bihaberdir çünkü ne savaştan ne de nazi ideolojisinin baskıcı politikalarını biliyordur..
bruno, bir gün arkadaşı shmuel’in yaşadığı yeri görmek ister, onun gibi giyinir ve yaşadığı yahudi kampına girer, etrafta mutsuz yahudiler ve yahudilerden nefret eden mutlu askerleri görür ama anlamdıramaz haberi olmadığı için. askerler yahudileri bir gaz odasına kapatmak için bir yere toplar ve bruno da içlerindedir, masum çocuk kapatıldığı yerin yağmurdan korunmak için olduğu sanar ama durum hiç de öyle değildir.. bruno kapatıldığı yerde shmuel’in elini hiç bırakmaz ve beraber ölürler :’) ailesi bruno’yu çok arar kaybolduğunu sanar fakat bulamaz, bruno’dan geriye kalan yahudi kampının önünde bıraktığı elbiseleridir. yahudilere yapılan baskıcı politikalar için emir veren yüksek rütbeli asker, bruno’nun babası, bir gün yahudi kampının önünde oturup düşünürken oğluna ne olduğunu anlar..
merhabalarrr!!! sık gördüğümüz kafkaokur dergilerini sonunda okuyabildim ve sizin de okumanızı vesile olmak için biraz bahsetmek istiyorum;
kafkaokur dergileri, adını da aldığı gibi genel teması franz kafka’nın varoluş mücadelesinin ruhunu yansıtıyor. sadece edebiyat dergisi değil aynı zamanda sanat, kültür ve felsefik yazılardan da oluşuyor. aşk, sevgi, yabancılaşma, varoluşçuluk temalı birçok hikaye ve düşünce yazılarıyla edebiyatı psikoloji ve felsefeyle buluşturuyor.
bu sayıda da nietzsche’nin hayatı, eserleri (içeriği ve nasıl yazıldığını hakkında kısa bilgiler içeriyor) ve felsefesini oldukça sade bir anlatımla ve küçük hikayelerle anlatılıyor, bir oturuşta bitirilecek kısa ve öz bir dergi.
eser, romalı antonıus ve mısırlı kraliçe kleopatra’nın aşkını ve bu aşkın politikanın türlü oyunlarıyla nasıl kötü bir sona sürüklendiğini anlatıyor. kısaca özetleyecek olursam şöyle ki, roma imparatorluğu üç lider tarafından yönetiliyor -antonıus, caeser ve lepidus-. antonıus ve kleopatra arasındaki ilişki antonıus’un görevlerini ihmal etmesine sebep oluyor ve bu durumda diğer liderlerle arasında gerilim oluşturuyor, sonunda savaşa giriyorlar ve kleopatra antonius’un yanında savaşmasına rağmen kleopatra’nın kaçışıyla savaş kaybediliyor, antonıus kleopatra'nın öldüğünü sanarak intihar edince kleopatra da kendini öldürüyor ve hikâye bu şekilde trajik bir sonla bitiyor, bu kadar. (antonıus ve kleopatra’nın arasındaki ilişki aşk ve tutku üzerinden aslında doğu-batı çatışmasını da anlatıyor.)
