Ama dediğim gibi en büyük hatam insanlardan cümlelerimi bitirmelerini beklememdi. Hayatımın belli bir dönemine kadar hep böyle yaptım zaten. Gözlerinin içine baktım beni bilsinler diye. Kadınlardan bunu bekledim. Birisi gelip, "Evet, ben seni tanıyorum" desin diye bekledim. Ve o kadına âşık olacaktım. ...Ama sonra anladım ki böylesine insanlar yoktu.
Babamın sonradan daha iyi fark ettiğim karakterinin eşsiz bir özetiydi bu cümle: 'Dur bakalım hele.' Hem kendi durur hem de herkesi durdururdu bu cümleyle.