“Yaşamak mı, Not Defteri mi?”
Cahit Zarifoğlu ’nun 
Yaşamak adlı eserini büyük beklentilerle okumaya başlamıştım oysaki.. Ancak kitap bende beklediğim etkiyi bırakmadı. Öncelikle eser, kronolojik bir bütünlükten oldukça uzak. Bir günlük ya da hatırat okurken yazarın hayatındaki olayları belirli bir sıra içinde takip etmeyi beklerken, burada birbirinden kopuk notlar ve düşüncelerle karşılaştım. Bu durum bende kitabı takip etmeyi oldukça zorlaştırdı.
Kitabın beni en çok zorlayan yönlerinden biri de duygusal ve edebî yoğunluğunun beklediğim kadar güçlü olmamasıydı. Cahit Zarifoğlu ’nun şiirlerindeki etkileyici dil ve imge dünyasını bu eserde bulamadım. Birçok bölüm bana kişisel notların derlenmiş hâli gibi geldi ve eserle gerçekten güçlü bir bağ kurmama ciddi bir engel oluşturdu.
Ayrıca kitap boyunca aktarılan düşünce ve gözlemlerin bana yeni bir bakış açısı kazandırdığını ya da unutulmaz bir iz bıraktığını söyleyemem. Hatırat türünde eserlerden genellikle döneme, insana veya hayata dair çıkarımlar edinmeyi beklerim. Ancak Yaşamak , benim için bu beklentiyi hiç karşılayamadı.
Eserin parçalı yapısı ve sürekli konu değiştiren anlatımı okuma sürecini bende ciddi anlamda yorucu hâle getirdi. Bu nedenle kitabı bitirmiş olsam da okuma deneyiminden keyif aldığımı söyleyemem.
Elbette kitabın sevenleri, bu dağınık yapıyı yazarın iç dünyasının doğal bir yansıması olarak değerlendirebilir. Ancak benim açımdan bakıldığında, Yaşamak düzenli bir anlatı, güçlü bir edebî atmosfer ve okura belirgin bir kazanım sunma konusunda yetersiz kalan bir eser oldu.
Puanım: 5/10
Sağlıklı okumalar dilerim.Edebiyat
Cahit Zarifoğlu ’nun Yaşamak adlı eserini büyük beklentilerle okumaya başlamıştım oysaki.. Ancak kitap bende beklediğim etkiyi bırakmadı. Öncelikle eser, kronolojik bir bütünlükten oldukça uzak. Bir günlük ya da hatırat okurken yazarın hayatındaki olayları belirli bir sıra içinde takip etmeyi beklerken, burada birbirinden kopuk notlar ve düşüncelerle karşılaştım. Bu durum bende kitabı takip etmeyi oldukça zorlaştırdı.
Kitabın beni en çok zorlayan yönlerinden biri de duygusal ve edebî yoğunluğunun beklediğim kadar güçlü olmamasıydı. Cahit Zarifoğlu ’nun şiirlerindeki etkileyici dil ve imge dünyasını bu eserde bulamadım. Birçok bölüm bana kişisel notların derlenmiş hâli gibi geldi ve eserle gerçekten güçlü bir bağ kurmama ciddi bir engel oluşturdu.
Ayrıca kitap boyunca aktarılan düşünce ve gözlemlerin bana yeni bir bakış açısı kazandırdığını ya da unutulmaz bir iz bıraktığını söyleyemem. Hatırat türünde eserlerden genellikle döneme, insana veya hayata dair çıkarımlar edinmeyi beklerim. Ancak Yaşamak , benim için bu beklentiyi hiç karşılayamadı.
Eserin parçalı yapısı ve sürekli konu değiştiren anlatımı okuma sürecini bende ciddi anlamda yorucu hâle getirdi. Bu nedenle kitabı bitirmiş olsam da okuma deneyiminden keyif aldığımı söyleyemem.
Elbette kitabın sevenleri, bu dağınık yapıyı yazarın iç dünyasının doğal bir yansıması olarak değerlendirebilir. Ancak benim açımdan bakıldığında, Yaşamak düzenli bir anlatı, güçlü bir edebî atmosfer ve okura belirgin bir kazanım sunma konusunda yetersiz kalan bir eser oldu.
Puanım: 5/10
Sağlıklı okumalar dilerim.
Puan vermedi
700 sayfa boyunca
Bitki, Böcek ve Kuşlar hakkında
Belgesel okumak isterseniz,
Hiç çekinmeden okuyun.
Kitabın neredeyse tamamı
Tuzu kuru olup kâşif mi olsam
Yoksa Araştırmacı ya da
Biyolog mu olsam diye
Kararsız olduğu sırada
Boş duranı Allah sevmez diyerek
Aldığı ani bir kararla dünyayı gezmiş
Ve aynı zamanda
bir gezgin olmaya da aday olan
Darwin bey hazretleri tarafından
Yapılmış olan gözlem, yorumlama
Ve misaller ile anlatıya dayalıdır !
Ben 8 yıl kadar önce
( O zamanlar gencim tabii )
Meraktan okumuş ve ha şimdi,
Ahanda şimdi sıra bize geliyor diye
Merakla sayfaları ( x2 ) çevirip
Son sayfalarda ise bu kitabın
o kitap olmadığını öğrenince,
Hem Darwin bey hazretlerine
Hem de teoriye küstüm !
Not : Kitabı bitirdikten sonra
Harbiden ben ne okudum dedirtiyor.
Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği’nin tarihini anlatan bu kitap hakkında bir inceleme yazmak için açıkçası uzun süre düşündüm. Çünkü önce okuduklarımı sindirmem gerekiyordu. Şunu rahatlıkla söyleyebilirim ki şimdiye kadar bu kadar keyif alarak okuduğum, her sayfasında bana yeni bir şey katan, hem düşündüren hem de gerçekten bilgilendiren çok az kitapla karşılaştım. Üstelik uzun zamandır büyük bir merak duyduğum bir konu üzerine böyle nitelikli bir kitap okumak beni ayrıca mutlu etti.
Kitabın en güçlü yanlarından biri, böylesine kapsamlı ve önemli bir tarihi konuyu son derece yalın, anlaşılır ve düzenli bir dille anlatabilmesi. Herkesin rahatlıkla okuyup anlayabileceği bir anlatımı var ama bu sadelik kitabın içeriğinin derinliğinden hiçbir şey eksiltmiyor. Aksine kitabı daha da etkileyici kılıyor. Gerçekten sürükleyici bir okuma deneyimiydi. Okurken bol bol not aldığım için biraz yavaş ilerledim; buna rağmen hacimli sayılabilecek bu kitabı bir ay içinde bitirdim. Benim için oldukça verimli ve keyifli bir okuma süreci oldu.
Merhaba arkadaşlar. İki Yıl Okul Tatili, yine çocukluğumuza dair Jules Verne klasikleri arasında yerini alsa da 2020 Covid dönemi sonrasını yaşayanlar için aslında sadece bir macera kitabı değil, yazarın neredeyse bunu da tahmin eder gibi kaleme aldığı eserlerden biri olarak karşımıza çıkıyor. Sonuç olarak ana fikrimiz çocukların hep beraber bir hayatta kalma savaşı olarak karşımıza çıkarken son yıllarda bütün insanlığın hastalık ve savaşlardan sonra hayatta kalma çabalarına baktığımızda bu kitabın etkisi şimdi çok daha farklı oluyor. Ufak bir not eklersek, batının çocuklarının rahat yaşaması için doğunun çocuklarının ölmeye devam etmeleri de bu çabaya dahil ve batının çocukları o yüzden bu çıkarıma asla dahil değiller.
İki Yıl Okul Tatili kitabını incelediğimizde, bir kişinin hatası bin kişinin savaşı nasıl oluyor derseniz işte bunu söyleyerek başlayabiliriz. 1888 yılına uzandığımız bu hikaye bizlere Chairman yatılı okulundaki bir grup çocuğun Yeni Zelanda’da Auckland’da içki içmek amacıyla çıktıklarını ama sonra gemilerinin halatının koptuğunu, kaybolmasını ve bir adaya düştükten sonraki mücadelesini anlatıyor. Jules Verne için zaten mekan olarak bir ‘Ada’ verin ve ortaya nasıl ürünler sunabileceğini görün desek yeridir.
Hiçbir yetişkin olmadan 15 çocuğun neler yapabileceğini göstermeye çalışması da hikaye için incelenecek ayrı bir konu olarak karşımıza çıkıyor. Burada yetişkinlere yönelik bir eleştiri mi yoksa onlara duyulan bir ihtiyaç mesajı mı verildi derseniz, bunun cevabını sadece kitabı okuyanlar bilsinler diyeceğiz. Sloughi’nin Pasifik’te fırtınaya yakalanması ve parçalanması, çocuklarının bir adaya düşmesi sonrası ise hikaye başlar. Ama şu noktaya çok hayran oldum ki, çocuklar öncelikle hayatta kalmaları gerektiğinin bilincindeler. Yani öyle önüne
İlk öncə filmini izləmişdim sonra isə elə imkan yarandı ki oxudum. Film çox yaxşı olsa da təqdir edərsiniz ki, dönəm filmləri çox ağır keçir. Lakin qəribə olan odur ki, kitabı daha rahat oxudum. İngilis ədəbiyyatından çox əsər oxumamışam və mənə həmişə elə gəlirdi ki, onlar tamamilə ayrı dünyaların insanlarıdır və heç cür empatiya qura bilmirdim. Şeyhpirdən sonra ceyn xanım birazda olsa bu hissi qıra bildi.
“I have been a selfish being all my life, in practice, though not in principle.”
8/10
2026 127. kitabı
Uzun zaman sonra yeniden Freida okudum. Eğlencelik diyorum artik yazdiklarina ama bu sefer benden iyi not aldı. Sebep Debbie karakteri. Neden mi genelde Freida'nın kadın karakterlere karşı bir kini var hepsi çok saf. Bu konuda fikirlerim var: 1) Mormon olabilir 2) Erkek olabilir mi?! gibi evet 2. si saçma ama gerçekten kitaplarınin çoğunda kadınlari aptal gibi göstermesi alttan alta aşağılamasi hoşuma gitmiyor. Neyse bu kitapta gönlümü aldı. Herkese bir Debbie lazım
