Kapitalist modernite, sanatı ve edebiyatı seri üretim bir meta haline getirerek insanı ruhsal olarak doyurmak yerine yoruyordu. Popüler kültür geçici bir illüzyon sunarken; popüler olmayan, mütevazı ve ticari kaygıdan uzak olan ise insana bir huzur ve samimiyet sağlıyordu. Çünkü içinde samimiyet ve ihlas vardı.
Not: Yeni kitap notlarımdan.