Başından sonuna anlamlarla dolu bir kitap okumak istiyorsanız İnsanlığımı Yitirirken alın. Hele ki bir de cümlelerin altını çizmeyi seven bir okursanız Osamu Dazai cümlelerinde hep kendinizden parçalar bulabilirsiniz. Ufak bir tavsiye sadece.
Diğer insanların acısının doğasını, seviyesini, hiçbir şeyi anlayamıyorum. Belki de onların "pratik" ıstırabı, o yemek yemekle dindirilen türden istirap, aslında ıstırabın en aşırı biçimidir; belki de cehennemin en derin katlarındaki işkenceler gibi o kadar korkunç bir ıstıraptır ki benim "bir düzine lanetim" onun yanında önemsiz kalır. Bilmiyorum. Yine de, durum buysa, buna nasıl tahammül ediyorlar? Her günü pes etmeden, umutsuzluğa kapılmadan, intihar etmeden, hatta siyaset tartışmaya devam ederek nasıl atlatıyorlar?