Şu anda seni hayatta tutan her şey, bir elmanın kabuğundan bile daha ince bir kalkanın içinde mevcut.
Dünya atmosferi tek bir büyük battaniye değil. Beş farklı katmandan oluşuyor, birbirinin üstüne yığılmış, ve her biri elinden gelenin fazlasını yapıyor.
Troposfer — Bu senin katmanın. Hava durumu burada gerçekleşiyor. Bulutlar burada oluşuyor. Aldığın her nefes, yere en yakın bu incecik dilimden geldi.
Stratosfer — Ozon tabakasının evi, güneşin en tehlikeli ultraviyole ışınlarını sessizce emerek cildine ulaşmasını engelliyor. Hiçbir zaman aklına gelmeyen görünmez bir koruma.
Mezosfer — Uzay kayalarının mezarlığı. Meteorlar bu katmana çarpar ve yüzeye yaklaşmadan önce küle dönüşür. Onların ölüşünü izledin — sadece onlara kayan yıldızlar dedin.
Termosfer — Kuzey ışıkları burada gösterilerini sergiliyor ve bazı uzay araçları yörüngelerini burada çiziyor. Buradaki sıcaklıklar binlerce dereceye fırlayabilir, ama hava neredeyse yok denecek kadar az olduğu için donup taş gibi hisseder.
Eksosfer — Son sınır. Dünya atmosferi sert bir çizgiyle bitmiyor — sadece solup gidiyor, molekül molekül incelerek uzayın vakumu kalana dek hiçbir şey kalmayana kadar.
Beş katman. Her biri hayati. Tek birini kaldırırsan, bu gezegendeki yaşam çöküşe geçer.
Sadece Dünya'nın üzerinde değiliz — onun içinde yaşıyoruz, çoğu insanın durup düşünmeyeceği kadar ince bir koza içinde sarılı, aramızdaki boşlukla aramızda ne kadar az şey durduğunu fark etmeden.