E.
@novaatlantis
ouroboros*
Şimdi yarın kaygısı duymadan, yani ayrıcalıklı olarak yaşıyorsam da sahip olmasını bilmem. Elimdekinden, yani hep ben aramadan bana verilmiş olandan hiçbir şey saklayamam. Sanırım savurganlıktan çok, başka tür bir cimrilikten geliyor bu: varlık fazlalığı başlar başlamaz yok olan özgürlüğün cimrisiyim. Benim için lükslerin en büyüğü bile bir yoklukla birleşmeye hiç ara vermemiştir.
Reklam
demons & wizards- down where i amMüzik
“down where i am
that's where darkness grows
the silence is your only friend.”
open.spotify.com/track/4ZwDt8xp6...
“niçin”
Yataktan kalkış, tramvay, dört saat büro ya da fabrika, yemek, tramvay, dört saat çalışma, yemek, uyku ve aynı uyum içinde salı, çarşamba, perşembe, cuma, cumartesi, çoğu kez kolaylıkla izlenir bu yol. Ancak bir gün ‘niçin’ yükselir ve her şey şaşkınlık kokan bir bıkkınlık içinde başlar. ‘Başlar’, bu önemli. Bıkkınlık makinemsi bir yaşamın edimlerinin sonundadır, ama aynı zamanda bilincin devinimini başlatır.
(…) anlayan, sorgulayan, özgür seçimde bulunan ve değer yaratan kişi, elbette kim olduğunu, nereden gelip nereye gittiğini bilen, var olmanın ne anlam ifade ettiğini kavramış olan kişi olmak durumundadır. Var olmayı öğrenmiş, değer bilincine sahip insan, nihayet kendi hayatı için olduğu kadar başkaları için de kaygılanan, onlara gerçek anlamda alaka gösteren insandır.
Egzistansiyalist eğitim anlayışında en yüksek amaç, öğrenciyi kendisine döndürmek, bireyin varoluşunun tüm yükünü ve sorumlulugunu üzerine almasını sağlamak ve onun bir kişisel kimlik bilinci kazanarak kaderinin belirleyicisi olmasını temin etmektir. Onda her şey bu amaca, yani öğrencinin kitlenin sorumsuz bir parçası veya üyesi olmak yerine, sahici bir varoluş ve yaşayışa ulaşmasını temin etmek amacına dönük olarak tasarlanır.
Reklam