Biliyor musun, sen dünyadaki her şeyi birden yaşamak istiyorsun. Bütün serüvenleri, bütün şiirleri, bütün aşkları, bütün yolculukları... Ve, belki de, bu, çok güzel. Bir gün, çok çok geçecek de bir gün, artık kendi ölümünü kaybedeceksin. Yani bir sonsuz musun sen? Hayır! Ama bir imza gerekli. Güneşli, parlak, tozları alınmış bir imza.
Sen daima gidiyorsun. Gelsen de gidiyorsun, dursan da... Senin esmer derinliğin şiir olsaydı, dünya şiire doyardı. Gözlerin kendin olsaydı, herkesin gözleri kendi olsaydı.. o zaman… her bakışta… İnsan kaybettiği bir şeyi bulmuş gibi sarsılır dururdu. Ve mutluluk çıldırtırdı insanı.