En tehditkâr kötülükler, ortalarda görünmeyenlerdir. Çünkü insanların kalbinde bir maskenin ardında saklı durur. Ne zaman, hangi suretle görüneceği belli olmaz. En acıtanıysa, en yakınlarının kalbine çöreklenmiş ve en zayıf anında karşına çıkandır.
Her hatırlayışımda, göğüskafesimde tutsak bir hüzün. Her hatırlayışımda, gözle görünmeyen ama sürekli sızlayarak varlığını hissettiren, etine saplanmış bir kıymık parçası. İçimde kanayıp duran bir yer. Denizine kavuşamamış bir nehir kadar cılız, bitkin bir ruh.
Pişmanlık, diye tekrar ettim içimden. İçimizdeki kuytuluk. Upuzun kış mevsimi. Uykusuz geceler. Pişmanlıklar harabesine dönen kalbim. Yalnızlıklarla tarumar olmuş.