Nurbahar
@nrbhrdr
sadece göğe bakarken düş görenlerdenim...
Sınıf Öğretmeni
GRÜ
451 okur puanı
Mart 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bir şiir sever olarak kitabı bitirmek için çok zorladım kendimi ama başarılı olamadım. Çok anlamsız bir boşlukta debelenmek gibiydi. Ölüm değilde çürümüşlük vardı satırlarda. Bize biraz da olsa umut lazım o da bu kitapta yok.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Çok eski bir dosta kavuşmak gibiydi. Sayfaları çevirdikçe gözlerim Bülent abiyi aradı. Hüzün beni hiç terk etmedi... Kıymetli kızının sözleri gözümden yaş olup zihnime saplandı.
Neyse ki hepimiz kavuşacak yaştayız. Rabbim bize güzel kavuşmalar nasip etsin.
Butimar...
Aramızda kurulan bağ öyle güçlü ki yanımdan ayiramiyorum. Sürekli içinden bazı bölümleri açıp okumak istiyorum. Butimar gönlümde yeri çok farklı bir kitap yazara hayatıma eşlik edecek bu kitap ve eşsiz cümleler için teşekkürler. Bu kitap butimar kuşu olan yüreğimin denizi...
Olay örgüsü kurgusu çok etkileyiciydi. Anlatılan olaylar ne kadar gerçekti bilmiyorum ama anlatim tarzi vurucu olmuş. Genel olarak kitabı beğendim. Ama bazı alt mesajlar içerdiğini de düşünüyorum. Livaneli Ermeni soykırımını kabul ettiğini açık bir dille belirtiyor bu kitabında. İslami değerlerle dalga geçtiği bazı cümleler de dikkatimi çekti. Kitaba güzel bir aşk hikayesi olarak bakıldığında masum kalsa da beni rahatsız eden alt mesajlar oldu. Baş kahramanın yaşantısı üzerinden kadınlara örnek diye sunulan hayat tarzıni da doğru bulmadım.
Aklıma Sezai Karakoç'un şu şiiri geldi
"Kadının üstün olduğu ama mutlu olmadığı
Günlere geldim bunu bana öğretmediniz"
"İnsan en çok kendini dinlerken yorulur"muş. Kendimden kopup sadece sizi dinlediğim bitmesin diye direndiğim satırların sonuna geldim. Ve şimdi "Uzakların Şarkısı" sustu burada. Artık nerede kim için çalar bilmiyorum. Belki de o şarkı daima sizin içinizde adını bir roman kahramanından
almış Eylül için çalıyordur. Bizim sayfalarda dinlediğimiz ise sadece küçük bir nakaratıdır.
Her insanın içinde yaşadığı hayatla, aldığı nefesle, gözyaşlarıyla, kahkahalarıyla ritim kazanan bir şarkı vardır. Bozulan ritmimden sonra ne vakittir kulaklarımı kapattığım sesleri yeniden duymaya başlıyorum.
Eylül için üzülsem de ona kızmaktan alamıyorum kendimi. İçimdeki öfkeyi Bünyamin'e duyduğum sevgiye bağlıyorum. Her ne kadar Bünyamin'in ölü olduğuna kendimi inandırmış olsam da. Bu sevgi en az Ruhsar'ın sevgisi kadar hastalıklı, ipek böceği kadar turuncu...
