Bu dem yüzüm süre turam, her dem ayum yiŋi togar
Her dem bayram turur bana, yayum kışum yiŋi bahâr
Bulut gölge kılmayısar benüm ayum ışıgına
Hem gedilmez tolulugı, nûrı gökden yire dogar
Anuŋ nûrı, karaŋuyı* sürer göŋül hücresinden
Pes karaŋulık nûrıla bir hücreye nite* sıgar
Evvel ay niçe dogdıysa ayruk dolanmadı hergiz*
Eksilmedi ‘ömri anuŋ her kime kim kıldı nazar
Ben ayumı yirde gördüm ne isterem gök yüziŋde
Benüm yüzüm yirde gerek baŋa rahmet yirden yagar
Sözüm ay gün içüŋ degül sevenlere bir söz yiter
Sevdügüm söylemezisem sevmek derdi beni bogar
Anuŋ vasfın eydürisem halk ma'şûkın öger sanur
Hâcet degül ögmek aŋa kendü nûrın kendi öger
N'ola Yûnus sevdiyise, çokdur Hakk'ı seviciler
Sevenleri gördiyidi, anuŋ içüŋ boynın eger
*
*Karaŋu: Karanlık.
Veled sini güneşden bellü gördi
Neçe andaŋ sıruŋı gizleyesin?