Türk kızı kadar nărîn , Türk suları kadar ak.
Sütunlarında yurdun engin sevdaları var diyen mısralar , masal söylemiyorlar :
Mîmãrî eserlerin nice çizgilerine bir güzel sevgilinin endãmı şekillenir .
Belê, Cenabê Heq ji bo her tiştî nuqteyeke kemalê diyar kiriye. Û ji bo ku bigihîjin wê nuqteyê, meylek daye wî tiştî. Her tişt, ji bo ku ber bi wê nuqteya kemalê ve hereket bike, wekî ku emrekî manevî girtibe, bi awayekî muntazam ber bi wê nuqteyê ve diçe. Di dema vî tevgerî de, yê ku alîkariya wan dike û astengên li ber wan radike, bê guman terbiyeya Cenabê Heq e.
Belê, dema ku bi baldarî li kînatê tê nêrîn; wekî taîfe û qebîleyên mirovan, tê hîskirin ku zerreya kînatê jî bi tenê yan jî bi komî, ji bo bicihanîna qanûna Xaliqê xwe, ber bi wezîfeyên xwe yên diyarkirî ve dibezin. Tenê mirovên bextreş ne di nav de ne.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ew Lor û Bextiyarî Baban
Kurdmanc û Hevreman û Zazan
Kurdên ji welatê Rom û Sorî
Kurdên Ecem û Iraq û Sûrî
Kurdên ji welatê jor û jêrîn
Serçav bilind û zexm û nêrîn
Kurdên ji Blûcû Kurdên Efgan
D'hêvî de yek in û yek di raman
Yekbext in hemû,nebextiyar in
Ser erd û dinê,liyan û jar in.
çav çawa meriv dikujin dibêjin
lê min dît
çav dikujin
bawer bike
ew çav dibin nêrîn
ew nêrîn dibin qiyametek
wekî birînekê
bi salan dilê te diêşînin
tu çi bikî jî dernakevin
bawer bike
min dît
çav dikujin
ez jî hatim kuştin
Me di romana Morrison de dît ku Pecola ji reşikbûnê nefret dikir lewma
jî bo xwe çavên şîn (sembola spîtî û xweşikbûnê) dixwest. Lê dema çavên şîn "peyda dikir" ji aloziya wê ya xwekêmdîtinê derbas nedibû. Heke çavek ji çavên wê şîntir hebe ew ê îjar xwe li hemberî wan çavên şîntirîn kêm bibîne û jixwenefretkirina wê bidome! Dawiya reva ji xwe tune ye. Her çiqas xwendayên me yên li çavên şîn digerin û ji dojeha çavên reş ber bi bihişta serdestan ve direvin jî ji aliyê serdestan ve zû bi zû bo bihuştê nayên qebûlkirin. Ew di erafê de asê dimînin, lê ew erafê wek mekaneke rewşenbîriya gerdûnî dibînin. Lê ew eraf cîhekî amorf e , hişmendiyên bêteşe çêdike. Şabaş ji Yezdan re ew êdî ne hov (ilkel ) in, û wek ên hov (ilkel)nafikirin ! Lewma ji dema ji erafê berjêr dinêrin bi nêrîn û zimanê xwe serdestan teqlîd dikin; xwe wek mamoste û terbiyekar, kurdan jî wek xulam û bendeyên nezan dibînin; loma gava dest bi axaftine dikin,gotina “em” an jî “em kurd” layiqî xwe nabînin, yekser dibejin “Kurd “ (Kürtler)û dest bi şîret û aqilmendiyê dikin an heqaret dikin, piçûk dixin. Lê ew jî wek Pecolaya reşik vê biyanîbûnê wek rizgariyekê ji kirêtiya xwe dibînin.