Kitabı çok beğendim. Toplum yapısı, yaşadıkları umutsuzluk ve depresif ruh halleri iyi yansıtılmıştı. Ana karaktere çok bağlanmıştım. Ancak sonunda mahvoldum. Ona depresif, umutsuz ve ölmek isteyen insan varken toplumdaki tek enerjik, pozitif ve neşe saçan kişi Allan'ın ölmesi beni çok kırdı. Çok etkileyici ve sürükleyici bir kitaptı.
Kitabı tekrar tekrar okudum. Filmini de izledim. Animasyon filmi pek hoşuma gitmedi, beklentilerimi karşılamadı ancak kitap favorilerim arasında. Yıllar sonra bile tekrardan okuyacağıma emin olduğum bir kitap.
-
Kitapta beni en çok üzen şey;
Gregor, başına bu felaket gelmemiş olsaydı eğer, her ne olursa olsun kız kardeşini konservatuara gönderme konusunda kesin kararlı olduğunu düşünürken, kız kardeşi Grete'nin "Ondan kurtulmaya çalışmamız lazım" demesiydi.
Gregor'un kendini anlatamaması ve ailesinin de Gregor'un kendilerini anlamadığını sanması beni üzen başka bir şeydi.
Gregor bir böceğe dönüşmeden önce hantal olan ve tüm sorumluluğu Gregor'un üzerine yıkan babası, ancak Gregor böceğe dönüştükten sonra bir iş bulup, hantal halinden kurtulması bence çok büyük bir haksızlıktı.
Gregor bunca yıl çalışıp ailesine bakmışken, böceğe dönüşüp işe yaramaz hâle geldiğini düşündüklerinde ailesinin onu sadece yük olarak görmeleri, o öldüğünde ise rahat bir nefes almaları da beni çok üzen başka bir şeydi.
Kısacası, bu kitap beni çok üzdü ve kırdı. En azından ölmeden önce Gregor'un kendini ifade edebilmesini isterdim.
Keşke son zamanlarında sırtında yara açan o elma ile birlikte yaşamak zorunda kalmasaydın Gregor.