Nurayyy
@nurayelcin
5 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
Vitrindekiler 88. bölüme ulaştı. İzler, paylaşır ve kanalı takibe alırsanız harika olmaz mı?
youtube.com/live/l9qMT5g6ZAI
Nurayyy
Teşekkür ederim hocam🍀
Reklam
Hayatın Zarlarına Karşı İtirazlar
Kitabı bitirdiğimde sanki birilerinin hikayesini emanet aldım. 
Nuray Elçin ’in ilk öykü kitabı olan 
Baht Oyunları , tam da böyle bir emanet gibi duruyor şu an kitaplığımda, gözümün önünde. Yazarı da kitabı da çokça sevmemin sebebi, bizi büyük iddialarla değil, mutfağımızdaki bulaşık suyuyla, kendimizden bile sakladığımız baht kaygısıyla selamlaması.
Kitabın ismindeki "baht" kelimesi, insanın üzerine çöken ağır bir alınyazısından ziyade, sanki her sabah yeniden kurulan bir oyun masası gibi geliyor kulağa. Elçin, karakterlerini bu masaya oturturken onlara devasa kahramanlıklar vermiyor aslında. Hatta tam da aksine, hepimizin her gün yaptığı hayati taktikleri anlatıyor. Senin bir oyun alanın vardır ama sen o alanın içinde kendi küçük eylemlerinle, sessiz isyanlarınla o oyunu sabote edebilirsin. Kitap, işte bu oyunların incelikli hikâyesi.
Öyküleri okurken fark ediyorsunuz ki, yazar mekânı sadece bir dekor olarak kullanmıyor. Sanki o mekânlar da birer karakter gibi hissettirdi mesela bana. Bir kadının yıllanmış evliliğiyle, mutfak tezgâhındaki bulaşık köpükleri arasında hesaplaşması (hani o köpüklerin dışarı taştığı an), aslında içindeki o bastırılmış öfkenin dışa vurumu. Ya da emekli olduktan sonra kim olduğunu unutan bir memurun, kentin en günahkâr kabul edilen sokaklarında kendini araması... Nuray Elçin, bizi kentsel dönüşümün gölgesinden alıp, Zürafa Sokak’ın gerçekliğine kadar götürürken de asla yargılamıyor. Sadece, bak burada da bir insan var, bu insanlar bunları yaşıyor, diyor.
Kaleminin en sevdiğim yanı ise, karakterlerine şefkatle yaklaşması oldu. Editörü Zarife Biliz’in de belirttiği gibi, o yaraları kaşımıyor, sadece üzerindeki kabuğu incitmeden kaldırıp, altına bakmamızı sağlıyor. Emekli olunca hiç kimse olduğunu fark edenler, evine babaannesi taşınınca kendi
Nuray Elçin ’in ilk öykü kitabı olan Baht Oyunları , tam da böyle bir emanet gibi duruyor şu an kitaplığımda, gözümün önünde. Yazarı da kitabı da çokça sevmemin sebebi, bizi büyük iddialarla değil, mutfağımızdaki bulaşık suyuyla, kendimizden bile sakladığımız baht kaygısıyla selamlaması.
Kitabın ismindeki "baht" kelimesi, insanın üzerine çöken ağır bir alınyazısından ziyade, sanki her sabah yeniden kurulan bir oyun masası gibi geliyor kulağa. Elçin, karakterlerini bu masaya oturturken onlara devasa kahramanlıklar vermiyor aslında. Hatta tam da aksine, hepimizin her gün yaptığı hayati taktikleri anlatıyor. Senin bir oyun alanın vardır ama sen o alanın içinde kendi küçük eylemlerinle, sessiz isyanlarınla o oyunu sabote edebilirsin. Kitap, işte bu oyunların incelikli hikâyesi.
Öyküleri okurken fark ediyorsunuz ki, yazar mekânı sadece bir dekor olarak kullanmıyor. Sanki o mekânlar da birer karakter gibi hissettirdi mesela bana. Bir kadının yıllanmış evliliğiyle, mutfak tezgâhındaki bulaşık köpükleri arasında hesaplaşması (hani o köpüklerin dışarı taştığı an), aslında içindeki o bastırılmış öfkenin dışa vurumu. Ya da emekli olduktan sonra kim olduğunu unutan bir memurun, kentin en günahkâr kabul edilen sokaklarında kendini araması... Nuray Elçin, bizi kentsel dönüşümün gölgesinden alıp, Zürafa Sokak’ın gerçekliğine kadar götürürken de asla yargılamıyor. Sadece, bak burada da bir insan var, bu insanlar bunları yaşıyor, diyor.
Kaleminin en sevdiğim yanı ise, karakterlerine şefkatle yaklaşması oldu. Editörü Zarife Biliz’in de belirttiği gibi, o yaraları kaşımıyor, sadece üzerindeki kabuğu incitmeden kaldırıp, altına bakmamızı sağlıyor. Emekli olunca hiç kimse olduğunu fark edenler, evine babaannesi taşınınca kendiNurayyy
O ince umut hep bizimle olsun❤️
Yeni yıl hediyesi gibi bir şey oldu bu kitap çünkü benim için anlamı çok farklı.
Yazarı canım arkadaşım Nuray ile gençlik yıllarımızda paylaştığımız o evden havalanmış da gelmiş kitaplığıma konmuş gibi sanki. Öyle "büyümüşüz be Nuray" diyen bir iç ses ile okudum.
Kadın erkek ilişkilerindeki yalnızlık hallerini olağanca yalınlığı ile ve o hayatların hüznüne ortak ederek anlatmış Nuray Elçin ve çok da güzel anlatmış. Şöyle kahvenizi alıp koltuğa kıvrılıp okuyabileceğiniz, sizi yormayacak, yalın öykülerden oluşan bir kitap.
Her bir öyküyü çok sevdim ama favorilerim "Yedi Tepeli Şehrin En Namlı Orospusu", "Başlangıçta Her Şey Toz Bulutuydu" ve "Yüzüklerin Hanımefendisi" Öyküleri oldu. Özellikle Yüzüklerin Hanımefendisi'nin sonunda 'ohh ellerine sağlık' dedim. :)
Herkese tavsiye ederim, okuyun okutun..
Okuru bol, yolu açık olsun.. Çok baskılar görsün
Nurayyy
Evimiz ne güzeldi, aşağıdakili dönerci de, acı biberleri de, örgüler, kahvelerimiz ve Hatırla Sevgili akşamlarımız 🥰