Nur Eskici
@nureski
Öğretmen
Lisans
40 okur puanı
Ocak 2018 tarihinde katıldı
Bir şeyler okudum ama ben okudum ben böyle!
Öncelikle Jack London’un yüz sene sonrasını bu kadar yakın tahmin edebilmesi hem zekasına hayran bıraktırdı hem de korkuttu. Korkuttu çünkü bir 60 sene sonrası için yazdığı salgın senaryosu dehşet verici. Dünyamız yakın zamanda salgın atlattı her ne kadar kitaptaki gibi ürpertici olmasa da yine de korkunç günlerdi. Allahım bir başka hastalıktan korusun diyelim. Tekrar kitaba dönecek olursak bana biraz Körlük kitabını okurken hissettiğim şeyleri hissettirdi. İçim karardı, sinirlerim bozuldu, boğazımı sıktı görünmeyen bir el sanki. İran-ABD savaşının başladığı günlere denk geldi okumam, zaten dünyanın nereye gideceğine fazla kafa yorduğum günlerde bir de bunu okumak beni düşünsel olarak da hissiyat olarak da yordu. Onun dışında her şey yabanileşirken davranışlar kabalaşırken kitapta verilen önemli bir şey de dilin yozlaşmasıydı. Şimdi günlük dilde kullanılan bir çok kelimeyi yabani çocukların bilmemesi beni şaşırttı. Dilin yozlaşmasıyla yabaniliğin paralelliği aslında çok hoşuma gitti. Dil kültürün taşıyıcısıdır. Kültürün, uygarlığın olmadı yerde dilde yoktur. Kitap bir solukta okunan bir kitap gerçekten bayıldım ama dediğim gibi boğazımda bir düğüm bıraktı. Beni düşündüren kitaplar okumaya özlemişim.
Reklam
Tüm aile üyelerinin hisleri güzel aktarılmış ama özellikle Agnes’in duyguları öyle güzel ve net aktarılmış ki tüm duyguları bütün bedenimle hissettim desem yanlış konuşmuş olmam. Bir annenin yavrusunun ölümünü engelleyememesinin çaresizliği ve bunu anbean izlemesi korkunç. Yeni anne olduğum bir dönemde okudum o yüzden beni biraz fazla etkiledi.
Tanışmakta geç kaldığım yazarlardanmış Buket Uzuner. Gelibolu da tanışma kitabım oldu. Biraz çekimser durdum Buket Uzuner’in kitaplarına çünkü Ayşe Kulin tarzında bir şeyler okurum diye sanıyordum. Kitaba ne zaman başladım ne zaman bitti anlamadım bile. Diğer kitaplarına da şans vereceğim. Beni rahatsız eden tek şey Beyaz halanın şivesi oldu. O bölgenin insanları gerçekten böyle mi konuşuyor bir bilgim yok ama yapay durmuş çoğu yerleri. Bir de Türk damarlarım kabardığından dolayı herhalde olay pek istediğim gibi olmadı ama yine de beğendim.
Öncelikle söylemek istiyorum ki ben kitaba biraz yüzeysel baktım. Okuduğum seanslardaki psikolojik konular üzerinde çok fazla yoğunlaşamadım çünkü aklımda hep başka şeyler çağrıştı. Kitap bana coğrafyanın gerçekten de kaderimiz olduğunu çok net gösterdi. Terapiye gidenlerin 70-80 yaşlarında olması bile şaşırmama neden oldu. Bizim ülkemizdeki o yaşlarda olan insanlar ellerinde tespih sabahtan akşama kadar cam kenarında otururlar, camiye gider gelirler. Hangisinin aklına gelir varoluşu sorgulamak, psikolojik sorunlar? Ne okuyorsun yavrum diye sorulduğunda psikoloji okuyorum diye cevap verildiğinde anlaşılmadığını görünce doktor olucam diye verilen cevapları hatırlıyorum.( Sonuçta o da ruh doktorluğu değil mi diyerek) Hadi diyelim ki yaşları bir kenara koyduk ve anlatılan olaya odaklandık. Okuyorum okuyorum bu muymuş derdi diyorum. Gerçi çoğunun ölüm korkusuydu ama zaten o yaşta da çok normal değil mi artık.
Sanki okurken ben de oradaydım, karakterin peşinden olaydan olaya sürüklendim. Livaneli’nin en sevdiğim kitaplarından biri oldu. Bu kitapla birlikte iyice emin olduğum bir düşünce de şu ki yazarın bağlı olduğu veya sadece o konuda üretken olduğu bir tarzı yok. Sadece polisiye, sadece tarih vb. ilerlemiyor. Çok farklı alanlarda yazabiliyor ve bu her yazarda görülen bir şey değil. Bazı yazarların ismini hatta kitabın dahi ismini kapatıp elimize verseniz okuduğumuzda aşağı yukarı kitabın hangi yazara ait olabileceğini bilecek duruma geldik. Yazarların çoğunlukla bir tarza yönelmesi ortaya çıkardıkları eserlerin kalitesini düşürmüyor elbette ama farklı alanlarda da ustalıkla kalem oynatabildiklerini görmek hayranlığı da artırıyor.
Reklam