Bir trenin camlarında uzayıp giderken dünya
Yakalanmayan görüntüler mutluluklardır belki.
Acılarsa, uzun uzun beklenilen istasyonlara benzer.
İki uzaklık arasındadır her insanın tarihi..
Gitsem bütün akşamlar geç, sabahlar erken...
Kalsam bu kent alnıma yeni çizgiler ekler.
Akıp giden her suyla akma isteği midir bu?
Açan her çiçekle açmak mı gelir içimden?
Oysa acılarımızdır birbiriyle çarpışan yaşam boyu
Mutluluklarımızdır, cephe gerilerinde bekleyen.
Ahmet Erhan
"Seviyorum derinliklerinde duygularıma
kucak açan iç dünyamın kuytuluklarını;
onlar ki içlerinde hep, eski mektuplardaki gibi
hep daha önce yaşanmış buldum şimdi yaşananları,
yaşanmış, sonsuz ve aşılmış, bir söylence misali."
Rainer Maria Rilke