Sen giderken olduğum yere çakılıp kaldım. Oysa biliyordum yürümeyi, peşinden gitmeyi... Terk edilmek olduğu yere çakıyormuş adamı, o an anladım.
Ayrılırken kulağıma tutuşturdugun son sözlerin kaldı bende. Canımı kanattı, kalbimi yaktı. Eskiden sen konuşunca aşka dönüşürdü en sıradan kelimeler bile. O cümlelerden kurulmuş uçurumdan düştüğüme yanmıyorum; iten sen olduğun için kahroluyorum. Takılıp kalmışım geçmişe. Günler geçiyor, dünler öylece duruyor. Seni unutmak kaç kalp alır şimdi?