Nuriye
@nuriyh
“... Herkes herkese karşı, herkes için suçlu ...”
55 okur puanı
Temmuz 2018 tarihinde katıldı
Dostoyevski'den çarpıcı bir uzun öykü: 'Tatsız Bir Olay: Üç generalin sohbetleri ve karakter analizleriyle keyifli başlayıp tatsız bir olayla sonlanıyor. Hiyerarşik düzeni tüm sınırlarla hissediyorsunuz. Bir yanda zenginliği ve toplumdaki yeri dolayısı ile üstte olanlar ve onların insan yönetimi ile ilgili sadece teoride kalan düşünceleri; bir yandan da küçük bir memurun zar zor geçinen ailesinin yaşadıkları...
“İyilik her şeyi kurtarır, her şeyi düzeltir.” diye düşünen üst tabaka insanların iyilik yapıyım derken alt tabaka insanlara verdiği zararı görmekteyiz. Aslında buradaki iyilik kavramı tamamen bencil bir kavram ve iyilikte bulunan kişi yaptığı iyilik sonucu övgü beklemekte. Kahramanımızın yaptıkları ve söylediklerinin bu denli çelişmesi ve bu durumun farkında olması da çarpıcı. Kesinlikle okunması gereken bir kitap. İncelememi Goethe’nin şu sözleriyle bitirmek istiyorum : "Düşünmek kolaydır, davranmak güçtür; düşüncesine göre davranmak ise dünyanın en güç işidir. “
Reklam
“... O anda çekilip gitsem iyi olurdu, ama tuhaf bir duyguya kapıldım. Kadere meydan okumak, şansımla alay etmek istedim...”
“... Şimdi neyim ben? Bir sıfır. Yarın ne olabilirim? Yarın, dirilip yeniden yaşamaya başlayabilirim! Tümüyle mahvolup gitmeden önce, içimdeki insanı bulabilirim...”
Kumar tutkusunuz yalın bir dille anlatıldığı bu roman ahlaki yargıları sorguluyor. Romanın kahramanı Aleksey İvanoviç’in yaşadığı çelişkili durumlara şahit oluyor, evlilik, dostluk, ahlak ve özgürlük gibi kavramları sorguluyoruz.
Kumar tutkusunu adeta bizlere yaşatan oldukça akıcı bir eser.
Karamazov’lar, Raskolnikov, Budala ve Goldyadkin Üzerine
Sıradan bir insanın kendiyle olan çatışmasını anlatıyor Dostoyevski. Sokakta yanımızdan geçen, komşumuz, iş arkadaşımız ve bizi anlatıyor. Pek çok eserini okudum Dostoyevski’nin ama en uzun süre bu kitap üzerinde kafa yordum diyebilirim. Aslında Dostoyevski’nin kitaplarında küçük insanların küçük hikayeleri anlatılıyor. İnsan ve içinde toplumu birlikte değerlendirme yetisi ile insan psikolojisinin diyalektiğini çok iyi analiz edebiliyor. Karamazov Kardeşler’ de kötülüğü anlatırken kararkater o kadar bizden oluyor ki tıpkı Raskolnikov gibi onları da suçlayamıyor ve kendimizle kıyaslıyorsak Goldyadkin de onlardan biri. Belki daha karmaşık ama kesinlikle sıradan bir insan.
Goldyadkin, günlük hayatta herkesin yaşadığı çelişkilerle boğuşurken onları bedenleştiriyor. Belki sadece bir şizofreninin günlüğü diyebiliriz bu kitap icin ama Dostoyevski’nin diğer küçük kahramanlarına baktığımızda meselenin o kadar basit olamayacağını anlıyorsunuz. Goldyadkin belki de “Budala”. Belki de bir Raskolnikov. Fakat Goldyadkin her ikisi de. Tıpkı iyilik ve kötülüğü birlikte barındıran bizler gibi. Sadece bu diyelaktik onun yaşamında beden buluyor. Bizler ise kötü diye tabir ettiğimiz her şeyi gömüyoruz. Goldyadkin şizofreni... Peki ya biz diğer küçük insanlar “Öteki”mizi gizlemeyi başarabiliyor muyuz?
“... Savaştan sonra yaşayanlar öyle mutlu insanlar olacak ki! Öyle mutlu, öyle güzel bir hayat başlayacak ki... Bunca acıyı çektikten sonra insanlar birbirlerine merhamet edecek. Birbirlerini sevecekler...
... İnsanlar eskisi gibi birbirinden nefret ediyor. Yine öldürüyorlar. Akıl sır erdiremediğim de bu... Kim peki bunlar? Biziz... Biz...”
Svetlana Aleksiyeviç’in yarattığı yeni tür olan bu ilk kitabı hayatımın dönüm noktası oldu diyebilirim. Savaşın tüm yıkıcılığı ve insan kalbinin yapımcılığının oluşturduğu tezatlık aslında asırlardır süregelen bir kısır döngü. Bu kitapta Rus halkının ve Alman halkının acılarına şahit olurken aslında evrensel bir sızı duyuyorsunuz. Hepimizin tarihinde var olan acılar bir tokat gibi tüm gerçekliğiyle yüzünüze çarpıyor. Tam da bu noktada tüm milliyetçi sınırlar kalkıyor. Geçmiş ve gelecekte yaşanmış ve yaşanacak tüm olayların; acının her yerde aynı olduğu ve insan var olduğu sürece bu döngünün bitmek tükenmek bilmeden süregeleceği gerçeğiyle yüzleşiyorsunuz.
Keyifli okumalar...
“...Bu kitap korkunç bir yıkımın yazar yaptığı bir insanın gerçek öyküsüdür... “ diye başlayan , okuduğum ilk anı niteliğinde eser, savaşın yıkıcılığını tüm çıplaklığıyla öne sermekte. Yazarın savaştaki arkadaslarını ölümsüzleştirmek ve yaşanan korkunçluğunu herkese birinci ağızdan anlatmak icin kaleme aldığı bu eser - her ne kadar doğruluğu çelişkili de olsa- okudukça insanın kanını donduruyor. Yazarın görev aldığı tank taburu, "Lanetliler Taburu" olarak ünlenmişti. Savaş bittiğinde yaklaşık 6 bin kişilik bu taburdan Hassel'le birlikte ancak birkaç kişi sağ kalabilmiştir. Gerek olayların korkunçluğu gerekse yazarın katı gerçekçiliği beni cok etkiledi ve aklıma Leonid Andreyev’in “Kızıl Kahkaha”sı geldi. Savaş her toplum için kabullenilemez, sindirilmez bir yıkımdır. Bu eserde de bu yıkımın piyonlarının öyküsüne tanık olmakla birlikte tarihe de tanık olmaktayız.
Reklam