O kadar güzeldi ki...Nasıl ifade edebilirim bilmiyorum ama hıçkırıklarla ağladım,sonunu kaç kere okudum hatırlamıyorum...Bende bu kadar etki bırakmasının sebebi içimdeki çocuğun Zezé olması sanırım. Tüm o kurmacalar,hayaller,istekler, farkındalıklar,gözlemler içimdeki çocuğun kaleme alınmış haliydi...belki de kendimi okuduğum içindi bu kadar gözyaşım...Herkesin okuması gereken bir kitap fakat ergenlik dönemini geçtikten sonra. Herkesin kendinden izler bulacağına eminim. Başta kitabın mutsuz bitmesi o kadar zoruma gitti ki...sonra farkına vardım ama. Burası gerçek hayat. Umulanın değil olması gerekenin yaşandığı bir dünya. Mutlu son çok ütopik kalırdı ve bu kadar şeyi düşündürmezdi. Başucu kitabım olarak kalacaksın minik Şeker Portakalı...