İnsanların en mutlusunun hiçbir şeyi yalnızlık kadar istemeyen kişi olduğuna sıkı sıkıya inanıyorum. Tanrısal Schopenhauer, Nietzche ve Kant'tan söz ediyorum. Onların bakış açısına ve benim bakış açıma göre iç zenginliği olan insan dış dünyadan zenginliğinin ( yani entellektüel yetilerinin) tadını çıkarmasını sağlayan boş zamanlar şeklindeki olumsuz armağan dışında hiçbir şey istemez."
"Hayatın birbiri ardına gelen kahrolası kayıplardan oluştuğunu herkes kabul etse de bizi daha sonra ki yıllarda bekleyen en sinir bozucu kayıplardan birinin iyi bir gece uykusu olduğunu çok az kişi bilirdi."
"Çocukluğumuzun altın günlerini neden hep özlemle anarız, biliyor musunuz? Nietzche bunun nedenini , o günlerin kaygısız günler, en küçük kaygının olmadığı günler, ağır ve acı veren anılarla, geçmişin çöpleriyle yere çökmeen önceki günler olmasına bağlar. Marjinal bir noktayı daha belirteyim; Nietzche'den alıntı yaptım ama bu düşüncesi orjinal değil. Burada da pek çok yerde olduğu gibi Schopenhauer'in çalışmalarını yağmalamış.