Ayaşlı ve hissedemediklerimiz;Edebiyat
Kitabı henüz bitirmenin verdiği bir duygu karışıklığı ile yazıyorum.
Bir Cumhuriyet dönemi eseri. Dili sade ve olay örgüsü geniş. Çarpık ilişkiler, gevşek aile yapısı, gelenek ve görenek çürümesi ve dönemin toplumunda kadının yeri anlatılıyor. Esendal o dönemi muhakkak büyük bir gerçeklikle yansıtmış.
Fakat aklıma yatmayan şeyler var. Kitabın içinde gerçekleşen olaylar, karakterler o kadar hissettiremiyor ki sinirleniyorum. Yani karakterler hayatı yüzeysel yaşıyor ve evet; annelik, inanç, aile ve bunlar gibi değerleri anlamsız buluyor.
Ama beni kızdıran şey, bu küçük insanların sıradan ve yüzeysel anlatılması değil. Hayatın gerçekten derin olan bir kısmını aktaramaması; duygunun okuyucuya geçmemesi. Romanın duygusal anlamda okuru etkileyememesi.
Belki amaç budur ve belki yazar karşımda olsa, "Davranış üzerinden aktarım yapıyorum." diyecektir. Ama davranış duyguyla ortaya çıkar. Bağımsız değildir bence.
Mesela kitabın içindeki hizmetçi bir kadına babacan bir tavırla yaklaşımı anlatılıyor; fakat o kadar hissettiremiyor ki anlamsız bir hikâye serpiştirilmiş gibi havada kalıyor cümleler.
Aklıma Camus'nün Yabancı'sı geliyor.Biraz Batı etkisi ile yazılmış diyorum.
Oblomov'u hatırlıyorum. O da çoğu şeyi anlamsız buluyordu; yaşadığı dönemin, kültürün köksüzlüğü içindeydi. Ama hissettiriyordu. Belki bu yüzden daha gerçek geliyordu.
Tembelliğin ve İçsel Çatışmanın Romanı
Oblomov, ilk bakışta tembel bir adamın hayatını anlatıyor gibi görünse de aslında insanın hayalleri ile eylemleri arasındaki mesafeyi sorgulayan derin bir romandır. Yazar, başkahraman Oblomov üzerinden korkuların, alışkanlıkların ve konfor alanının insanı nasıl hareketsiz bıraktığını başarılı bir şekilde işler.
Romanın en güçlü yönlerinden biri, karakterlerin psikolojik açıdan son derece gerçekçi olmasıdır. Okuyucu, Oblomov’un sürekli erteleyen ve karar vermekte zorlanan yapısına zaman zaman kızsa da onun iç çatışmalarını anlayabilir ve hatta kendinden izler bulabilir. Bu yönüyle eser, yalnızca 19. yüzyıl Rus toplumunu değil, günümüz insanının yaşadığı erteleme ve motivasyon sorunlarını da yansıtır.
Yazarın ayrıntılı anlatımı ve uzun betimlemeleri bazı okuyucular için yavaş ilerleyen bir okuma deneyimi oluşturabilir. Ancak bu yavaş tempo, Oblomov’un yaşam tarzını ve ruh hâlini hissettirmesi açısından bilinçli bir tercih olarak görülebilir.
Sonuç olarak, Oblomov sadece bir karakter romanı değil, aynı zamanda insan doğası ve toplum üzerine düşündüren önemli bir klasiktir. Sabırla okunduğunda, okuyucuya çalışmanın, değişimin ve sorumluluk almanın önemi hakkında güçlü mesajlar verir.
Keyifli okumalar
Reklam
Sistemin dışına bakıp yaşayanlara ve yaşananlara anlam veremeyen ama insanın, duyguların ve var olmanın kıymetini çok derinden hisseden bir baş karakter var önümüzde. Bir tarafta dayatılan sistemi yaşamayarak var olan bir karakter diğer tarafta sistemin her şeyinden yararlanan bir karakter çıkıyor. Sanırım hala Oblomov’un yasını tutuyorum kendini anlatmaya gerek kalmadan varlığıyla geçici gördüğü bu dünyadan önemli bi yer edindiğini söyleyebilirim :))
Puan vermedi
Oblomov, ilk bakışta tembellik üzerine yazılmış bir roman gibi görünse de aslında insanın hayat karşısındaki kararsızlığını, alışkanlıklarının esiri oluşunu ve hayallerle gerçekler arasındaki uçurumu anlatan çok güçlü bir eserdir. Romanın yazarı Ivan Gonçarov, yalnızca bir karakter yaratmaz; aynı zamanda bir dönemin ruhunu da gözler önüne serer.
Romanın başkahramanı İlya İlyiç Oblomov, günlerinin büyük bölümünü yatağında geçiren, sürekli planlar kuran ama bunları hayata geçirmeyen bir aristokrattır. Yapılması gereken işleri bilir, hatta çoğu zaman doğru olanı da görür; fakat harekete geçmek konusunda büyük bir isteksizlik içindedir. Bu nedenle Oblomov yalnızca bir karakter değil, zamanla bir kavrama dönüşmüştür. Rusçada "Oblomovluk" denilen durum, insanın düşüncelerle yaşayıp eyleme geçememesini ifade eder.
Kitabı okurken insan zaman zaman Oblomov'a kızıyor. Çünkü önünde fırsatlar var, onu seven insanlar var, hayatını değiştirebilecek imkânlar var. Buna rağmen sürekli erteliyor, bekliyor ve oyalanıyor. Fakat roman ilerledikçe ona kızmaktan çok acımaya başlıyorsunuz. Çünkü aslında Oblomov kötü biri değil; aksine dürüst, temiz kalpli ve kimseye zarar vermeyen bir insan. Onun asıl sorunu, yaşamın akışına katılacak enerjiyi ve iradeyi kendinde bulamaması.
Romandaki en dikkat çekici karakterlerden biri de Oblomov'un arkadaşı Andrey Stolz'dur. Stolz çalışkanlığı, hareketliliği ve hayata bağlılığı temsil eder. Oblomov ise durağanlığı ve pasifliği temsil eder. Yazar bu iki karakter üzerinden iki farklı yaşam anlayışını karşı karşıya getirir. Bir tarafta sürekli üreten ve ilerleyen insan, diğer tarafta huzur arayan ama bu huzuru giderek atalete dönüştüren insan vardır.
Romanın duygusal yönünü ise Oblomov ile Olga Sergeyevna arasındaki ilişki oluşturur. Olga, Oblomov'un
Bu kitabı okumaya başlamadan önce İvan Goçarov’un OBLOMOV kitabını okumaya başlamıştım . Sonrasında ara verip bu kitabı okumaya başladım ve kitapta OBLOMOV dan bahsedildiğini görünce çok şaşırdım. Kitap içinde kitaba hapsoldum sanki . Mükemmel bir tesadüftü
Oblomov
Oblomov, okuyucuya şu can alıcı soruyu sorar: "Hayatı sadece seyretmek ve güvenli köşende hayaller kurarak tüketmek bir yaşam mıdır, yoksa acı çekeceğini bile bile dış dünyaya adım atıp eyleme geçmek mi gerekir?"
Okurken her insanın içinde küçük ya da büyük bir "Oblomov" olduğunu fark ettiren, insan doğasının en zayıf ve en şefkatli yanlarına dokunan muazzam bir psikolojik başyapıttır.
Reklam
Reklam