i
@oekanides
this is my journal
Öğretmen
Üniversite
20 Ağustos
115 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
İnsan özünde bencil bir varlıktır.Alıntı
“İnsan özünde bencil bir varlıktır.”
Kitabın temel iddiası tam olarak bu. İnsanların iyi ve güzel şeyler yaparken bile aslında kendi iç huzurlarını, vicdanlarını ya da hissedecekleri tatmini düşündüklerini savunuyor. İlk başta sert ve hatta biraz rahatsız edici bir fikir gibi geliyor ama sayfalar ilerledikçe insan ister istemez düşünmeye başlıyor.
Bana göre bu kitap bir şeye kesin cevap vermekten çok, okuyucunun kendi cevabını araması için yazılmış. Tek bir doğru sunmuyor; aksine sizi sürekli sorgulamaya itiyor.
Kitap boyunca yaşlı adam ve genç adamın konuşmalarına tanık oluyoruz. Genç adamın burada okuyucuyu temsil ettiğini düşündüm. Sürekli sorular soruyor, itiraz ediyor, anlamaya çalışıyor. Aslında bizim aklımızdan geçenleri dile getiriyor.
Kitap temel bir soruyla açılıyor: “Makine insan.” Yaşlı adam, insanın bir makineden ibaret olduğunu savunuyor. Seçimlerimizin sandığımız kadar özgür olmadığını, zihnin çoktan şekillenmiş dürtüler ve motivasyonlarla karar verdiğini söylüyor. Yani biz seçiyormuşuz gibi görünsek de çoğu zaman seçimlerimizin temeli önceden atılmış oluyor.
Kitabı okurken en ilginç hislerden biri şu oldu: Karşı çıkmak istiyorsunuz ama bir noktadan sonra zorlaşıyor. Çünkü verdiği örnekler ve kıssalar gündelik hayattan, tanıdık ve düşündürücü. İnsan doğasının çok da görmek istemediğimiz taraflarına parmak basıyor. Bu yüzden okurken sık sık durup “Haklı olabilir mi?” diye düşündüm.
Bence kitap, insanı biraz huzursuz eden ama uzun süre akılda kalan türden.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Dünya MitolojisiAlıntı
O kadar uzun süren bir kitaptı ki…Sıkıcılığından değil, mitolojik olaylar anlatan kitaplar sıkıcı olamaz bence. Ancak o kadar yüzeysel anlatılmış ki içerisindekiler hiç sevemedim. Mitolojiye çok ilgim var ve diğer medeniyetlerin mitolojilerini de öğrenmek istediğim için bu kitabı almıştım. Ancak çok yüzeysel anlatılmış, açıklamaları çok yetersiz bir kitap olmuş. O yüzden okumaya elim bir türlü gitmedi.
Jane Eyre’yi genel olarak sevdim ama finali içimde tam yerine oturmadı. Jane’in güçlü duruşunu, kendi değerini korumasını ve hayat karşısındaki tavrını çok etkileyici buldum. O yüzden sonunda Rochester ile olmasını açıkçası istemezdim. Bir noktada kendi yoluna devam etmesi bana daha güçlü bir son gibi gelirdi. Bir yandan dönemine göre çok güçlü bir kadın karakter okuyoruz ama yine de hikâyenin sonunda aşkın merkezde kalması düşündürdü beni. Buna rağmen Jane’in karakter gelişimi ve hissettirdikleri için aklımda kalacak bir kitap oldu.
Azil
Azil bittiğinde zihnimde net cevaplardan çok bulanık duygular kaldı. Kitap boyunca Asil’in yaşadıkları, unutkanlığı ve bazı olayları anımsayamaması beni sürekli “gerçek ne, hangisi Asil’in zihninin oyunu?” diye düşündürdü. Hatta bir noktada çoklu kişilik ihtimali bile geçti aklımdan. Çünkü anlatılanlara tam anlamıyla güvenemiyorsunuz.
En etkileyici kısım ise finaldi. Asil’in Yahya’da kendisini görmesi, etkileyiciydi. Sanki kaçmaya çalıştığı kişi yine kendisiydi. Kitap boyunca hissedilen o parçalanmışlık duygusu finalde tamamen yüzünü gösteriyor.
Gerçeklik algımı zaman zaman bulanıklaştırdı ama aynı zamanda inanılmaz akıcıydı. Hakan Günday insanın zihninde iz bırakan, karanlık atmosfer kurmayı gerçekten iyi biliyor.
Freud: Görünümün Ortasındaki KaranlıkAlıntı
Louis Breger’in Freud biyografisini okuduktan sonra şunu fark ettim: Freud’u gözümde fazlasıyla büyütmüşüm. Elbette zeki, psikolojiye katkıları tartışılmaz ve birçok kişi için rol model olabilir. Ancak kitap, onun karakterine dair bambaşka bir tablo sunuyor. Freud’un bencil, yer yer aşağılık kompleksi taşıyan bir yapısı olduğunu düşündüm. Rol model aldığı kişilerle zamanla çatışıp onları değersizleştirmesi ve sürekli yeni bir “otorite” arayışına girmesi dikkat çekici. İçinde güçlü bir onaylanma ve sevilme ihtiyacı var. Hatta yer yer bir “tarikat lideri” gibi, kendi düşünce sisteminin merkezinde olma arzusu hissediliyor. Psikolojik olayları neredeyse her zaman cinselliğe indirgemesi bana fazla tek yönlü geldi. Evet, bu etken önemli ama diğer ihtimalleri büyük ölçüde göz ardı etmesi sorgulanabilir. Aynı şekilde 0-6 yaşın önemini vurgulaması değerli olsa da, her şeyi buna bağlaması ne kadar sağlıklı, emin olamadım. Taraflı yaklaşımı da dikkat çekici: Sevmediği hastalarla ilgilenmemesi, ilişkilerinde çıkar odaklı davranabilmesi ve siyasi konularda daha pasif bir duruş sergilemesi, onu daha “insani” ama aynı zamanda daha problemli bir figür haline getiriyor.
Tüm bunlara rağmen kitap oldukça akıcıydı. Freud’u sadece teorileriyle değil, insan yönüyle de tanımak keyifliydi. Yeni şeyler öğrendim ve farklı bir bakış açısı kazandım.